Toen mijn lieve stiefvader in het ziekenhuis lag ( eind april 2012 ) waren we daar natuurlijk dag en nacht aanwezig. Een beetje lezen, spelletje spelen, praten .. daar kwamen we de dagen mee door.
Toen bedacht ik me dat ik net zo goed weer eens langs mijn arts kon gaan om mijn maagband te laten controleren.
De laatste 2jr had ik me niet zo aan mijn controles gehouden en als ik er al kwam en ze spoten de maagband op had ik niet echt het gevoel dat het hielp.
Eigenlijk had ik helemaal niet meer het gevoel dat de maagband z'n werk deed.
Laten we elkaar maar geen mietje noemen, van de 60kg die ik af was gevallen ben ik sinds ik een getrouwde vrouw ben er weer ruim 20 aangekomen. (
las onlangs een stukje in de krant dat een vrouw als ze getrouwd is sneller aankomt ... ha!! dus is het niet mijn schuld ... lekker afschuiven!! )
Bij de assistente van de arts aangekomen even alles doorgenomen en de band weer
'op laten spuiten' .. na ongeveer een kwartier kreeg ik een brandend gevoel in mijn maag .. heel apart, me weer braaf aan de 2 dagen vloeibaar gehouden maar op dag 3 kon ik weer net zo makkelijk eten als daarvoor.
De week erna weer naar de arts terug, dit keer de assistente die ik al 10jr heb en toen zij de band opspoot begon mijn maag gelijk
'te branden'
Conclusie :
Wies had een platte band!!
Met de assistente en de arts doorgesproken wat nu te doen en we waren het er overeens dat ik dan nu voor een maagverkleining zou gaan.
Immers een band is gemaakt van kunsstof materiaal en materiaal kan nu eenmaal vergaan/ porreus worden.
Dus .. geen 'gepomp' meer voor Wies maar de
niettang erin.
Voor het hele circus van start kon gaan moest er eerst nog gesproken worden met de dieetiste, de psycholoog, de internist en de narcotiseur en natuurlijk de chirurg.
Als alle '
poppetjes' het er mee eens zijn gaat de operatie door.
Gelukkig waren ze het er bij mij gelijk overeens (
goh verrassend ) en werd de operatiedatum op 23 juli 1212 gezet. Het '
vervelende' was wel dat ik pas om 12.00 in het ziekenhuis zou moeten zijn .. damnn .. een hele ochtend zenuwen dat is niets voor mij. Maar goed .. er was een datum en daar was ik al heel blij om.
Helemaal happy en ( viel alles mee ) helemaal niet zenuwachtig leef je dan naar die dag toe.
Kleding voor in eht ziekenhuis gekocht ( kan moeilijk in mijn
eva-pyama daar gaan liggen .. ) de kinderen voorbereid en Wiesje was klaar voor de grote dag.
Tot .. zaterdag de 21ste werd gebeld door het ziekenhuis dat de chirurg ziek was geworden en dus niet kon opereren!
Gloeiende gloeiende !! kan je vertellen dat ik not amused was! had ook zwaar het idee dat die dokter de
last-minut-ritisch had en baalde dan ook goed.
De volgende datum werd op 10 augustus gezet.
Daarbij kwam ook nog eens het volgende probleem, ik ben in de gelukkige posite ( omdat ik op een school werk ) dat ik 6 weken zomervakantie heb.
Daarom had ik in het ziekenhuis aangegeven dat ik zo snel mogelijk geopeerd zou worden zodat ik na de vakantie gewoon aan de slag zou kunnen. Nu ging dat natuurlijk niet lukken ... iedereen roept dan :
dat is jouw probleem niet ..... maar toch ....
Bij deze datum was dan weer het voordeel dat ik me al om 07.30 moest melden en als eerste aan de beurt zou zijn.
Dit keer was ik zenuwachtiger dan voor de 1e geplande datum.
De avond voor de operatie nam Roy me nog mee uit eten voor mijn '
galgenmaal' maar er ging niet veel in. ( hoewel je dan vanaf 00.00 die nacht niets meer mag eten had ik toch het idee dat de chirurg alle garnalen en champignong zou kunnen zien zwemmen die ik die avond nog gegeten had. )
Roy en Dorian gingen mij begeleiden terwijl Ryan en Indy gezellig bij oma gingen logeren.
Om 6uur was ik klaar wakker en terwijl de eerste smsjes om me geluk te wensen om kwart voor 7 al binnen kwamen reden we weg.
Netjes op tijd gemeld en al snel kreeg ik te zien waar ik de komende dagen ging
'logeren'
Een
pyama van het huis (
zo'n superhandig blauw ding met de opening aan de achterkant) aan en om half 8 precies ging ik naar beneden en daar kreeg ik een deja-vu gevoel.
Toen ik mijn maagband kreeg werd ik een operatie kamer opgereden waar mij gevraagd werd of ik mw X was, ik:
euh nee ... ow .. nou dan moest ik toch naar een andere operatie kamer!
Eenmaal op de goeie operatiekamer :
en mw van den Berg waar komt u voor??
Ik :
euh .. nou niet voor een borstvergroting dus doe mij maar een maagband!!
Nu kom ik op de operatie kamer (
weleens gevoeld hoe koud het daar is??? damnn net of ze je tijdens de operatie moeten conserveren ofzo ) en kregen ze de operatie tafel niet omhoog!!
Ik zag het al weer voor me : een chirurg met pijn in zijn rug aan mijn operatie bedje !!!
Na wat gestoei met knopjes ed kregen ze het dan uiteindelijk voor elkaar en kon ik elegant overstappen ( meer schuiven ) op het andere bed.
Toen .. jawel
De vraag:
waar komt u voor??
Waarschijnlijk heb ik de beste man heel dom aangekeken want hij riep er al snel achteraan;
ja ik weet het wel maar ik wil graag weten of u het ook weet .... euh ??? nou ja joh .. waar heb ik de keuze uit?? doe me dan nummer 2 op de kaart maar joh een maagverkleining!
Nadat het helder was ging men opzoek naar een geschikte ader om het infuus aan te leggen.
Het nodige klop en knijpwerk kwam er aan te pas en daar was de juist ingang, naaldje erin et voila.
Er waren 2!! anesthesisten en nummer 2 kwam met zo'n fijn kapje onder het mom van :
je krijgt eerst wat zuurstof . Ik dacht nog
ja ja neem je moeder in de maling, Wiesje is natuurlijk zo onder zeil ( ik had namelijk aangegeven dat ik erg bang ben voor een narcose en er altijd nogal 'vervelend' uit kom.
Maar niets was minder waar, hoe diep ik ook ademde ik bleef klaar-wakker! tot de 2e anesthesist zei: nou daar gaat u dan, hij spoot iets in het infuus alles ging ( zoals altijd ) draaien, de mensen sneller praten en het volgende wat ik weet is dat ik wakker werd en (uiteraard) kots misselijk was!
(vanavond zal ik verder bloggen, beloofd ;-) )
~*~ Liefs Wiesje ~*~
) 
)
.. tsssk ... die doen we zo na geen probleem 
