Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management secretaresse, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Ik hou van: mijn werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Kan heel slecht tegen onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.

Mijn blog gaat over mijn leven, het wel en wee van mijn kinderen en mij. Gewoon een alleenstaande moeder met 4 kinderen .... wat kan daar nu interessant aan zijn ... en toch .. een vaste groep volgers uit zowel binnen als buitenland.

~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

zaterdag 29 september 2012

Maagverkleining het vervolg

Eenmaal thuis werd ik op de bank gepland en vanaf dat moment waren Roy en de blender de beste maatjes.
Omdat ik nu 2weken vloeibaar moest eten ( om de maag rust te geven) verzon hij allerlei creaties van fruit onder elkaar en tijdens het avond eten.
Roy heeft echt de benen onder zijn lijf gelopen voor me en me helemaal in de watten gelegd die weken (dank je liefje ~xxx~)

Na 1.5 week had ik het eigenlijk wel gehad met het vloeibaar en snakte naar een stukje brood met kaas en .. een bak koffie ... mijn lievelings combinatie.
Maar honger had/ heb ik totaal niet. ( overigens zeg ik altijd: honger hebben we in  Nederland niet, hoogstens trek )

Het eerste wat ik weer at was een heerlijk stukje brood met kaas maar zonder mijn geliefde kop koffie omdat je niet tegelijk mag/ kan eten en drinken.
Maar wat smaakte dat heerlijk!!

En nu .. ik begin de ochtend rond 7-8 uur met 1/4 sneetje brood met kaas.
Dan om 10.00 een halve sultana of wat gepureerd fruit ( gewoon stukken fruit kan ik echt nog niet eten)
Om 12.00 1/4 tot 1/2 snee brood met een half ei of kaas
Om 15.00 een stukje ontbijtkoek
Om 17.00-18.00 een opscheplepel waar 1/4 aardappelen een beetje groenten en soms een klein stukje vis op ligt.
En dan om een uur of 20.00 nog iets van een cracker/ koekje.
Verder drink ik koffie, water of vruchtensap en melk.
Je moet 6-8 x per dag eten om de verbranding opgang te houden en dat gaat goed, je moet er gewoon de tijd voor nemen ( iets wat ik voorheen niet deed)
Dan slik ik nog 2x per dag vitamine tabletten ( eerst 1x per dag maar toen bleef ik maar moe ) en 1x per dag een maag beschermer en een kalktablet.
En dan zit Wiesje echt vol zonder ook maar een moment trek te hebben.

Het frapante vind ik dat ik totaal niet taal naar chocolade ( dat was toch altijd mijn valkuil ) ik heb genoeg in huis liggen maar pak er niets van.
Overigens heb ik al gemerkt dat ik absoluut niet meer tegen suiker en vet kan, als ik dat eet ben ik zo misselijk als maar zijn kan.

Dus ... het gaat goed, ik voel me goed, de eerste 14kg zijn er vanaf en de eerste tas met kleren die me te groot zijn is de deur al uit .. .We gaan er voor!!!!

( en dan over een half jaar/ jaar lekker shoppen om de kledingkast weer aan te vullen )

~*~ Liefs Wiesje ~*~

vrijdag 28 september 2012

Afvallen gaat goed!!

Even een kleine update tussendoor.
Gisteren ben ik in het ziekenhuis op controle geweest en .. nu na 6 weken is er 14kg vanaf!!
Happy happy happy!!!!

Ik ben trouwens ook nog geintervieuwd door de Margriet en dit is het resultaat:


~*~ Liefs Wiesje ~*~

donderdag 27 september 2012

Mijn maagverkleining het vervolg

Toen ik bij kwam was ik zo ontzettend misselijk zoals ik altijd ben na een operatie.
Ik vertelde de verpleegster aan mijn bed hoe ik me voelde en vertelde er gelijk bij dat ik altijd flauw val als ik ga overgeven.
Gelijk na ik dat gezegd heb voel ik een golf opkomen en zegt de verpleegster dat ze het op de monitor ziet met de opmerking: ja daar ga je! En ik was weer even in het land van de onder-zeil-zijnden.

Als ik bij kom staat de verpleegster nog naast me en verteld me dat ik in mijn hand een morfine pomp heb die ik echt moet gebruiken als ik pijn krijg. Voor ik weer in slaap val knik ik nog even en ben weer een tijdje in de off modus.
Na ( voor mijn gevoel uren ) een poosje komen ze me halen en word ik naar boven gebracht naar de zaal.
Als ik met mijn bedje op zaal sta zegt de zuster dat ze Roy gaat bellen, met dat ze de zaal afloopt zie ik Roy en Dorian net langs lopen. Een dikke kus van beide verder en ik ben weer in de slaap modus.
Van de hele dag krijg ik weinig mee en ben eigenlijk pas weer wakker als Roy de zaal weer op komt met Dorian Ryan Indy en mijn moeder.
Hoe fijn ik het ook vond om ze weer te zien ik vond het eerlijk gezegd ook heerlijk toen ze weer gingen, viel toch steeds in slaap en was constant zo misselijk als wat.
Om de paar uur gaven ze wat tegen het misselijk zijn maar dat hielp steeds maar even.

Als de avond verpleegster met de medicatie op zaal komt vertel ik haar dat ik nog altijd zo misselijk ben en zij oppert dat het ook kan komen door de morfine!! Ik ken genoeg mensen die graag een shotje morfine zouden hebben .. nou ze mogen die van mij want toen ik stopte met de morfine was ik binnen 2 uur van de misselijkheid af en pijn had ik verder ook niet!
Die nacht heb ik behoorlijk beroerd ( zeg maar helemaal niet ) geslapen omdat je natuurlijk de hele dag al slaapt. Daarbij komt dat het infuus nog in mijn hand zat en hoewel ik de morfine pomp niet gebruikte lag dat ding nog wel altijd aan mijn infuus vast ( een soort 'bomvormig' apparaat ) Dus elke keer als ik wilde draaien op mijn andere zij/ rug enz werd ik zo wakker van : ow ja .. infuuslijn mee en morfinepomp mee, ik was als de dood dat het naaldje mijn hand uit zou schieten!

Toen we de volgende dag mochten drinken was ik er dan ook als de kippen bij om gelijk de glazen te legen des te eerder mocht ik van het infuus ( had ik bedacht)
Gelukkig werd ik die ochtend al van 'de bom' verlost dus dat was 1 ballast minder!
Gelijk gevraagd of ik mocht douchen ( en dat mocht! ) en ik voelde me al een heel stuk beter, alleen de hoofdpijn die ik had gekregen ging maar niet weg.

Ik moet zeggen dat ik me redelijk vermaakt heb op de zaal, beetje lezen, tv kijken ( de tv's stonden zo afgesteld dat als 1 van ons zijn/ haar tv over zette de rest ook over sprong .. in het begin wel lachen. op den duur irritant ) , beetje slapen, wachten op bezoek en wat kletsen.

Die dag mocht het infuus uit mijn hand en kon ik die nacht eindelijk 'normaal' gaan slapen. Na een kwartier weer op mijn zij gelegen te hebben was ik het zat en deed ik een poging om op mijn buik te gaan liggen .. ( zoals ik altijd slaap ) en .... jaaaaaaaaa dat lukte!! Heerlijk !!  Die nacht heb ik super geslapen! op de hoofdpijn na de nog altijd aanwezig was.

Zondag's kwam de dokter op de zaal en vertelde me dat ik hoogst waarschijnlijk maandag naar huis mocht! Hoe lekker het ook was om eens rustig aan te doen en eindelijk dat boek eens te lezen (had er geloof ik 4 bij me ) het idee om weer naar huis te gaan beviel me ook wel.
Jerry en Nikkey kwamen die dag langs samen met oma uit Utrecht en Ryan.
Omdat ik nog altijd zo'n pijn in mijn hoofd had stelde Jer voor om eens naar beneden te lopen, beetje frisse lucht ander omgeving wie weet ... De hoofdpijn zakte wel wat maar zodra ik weer op zaal was kwam het weer in volle hevigheid op zetten.
De avond verpleegster ( wonder mens ) zei me dat ze het aan me kon zien en dat ik letterlijk scheel keek maar dat ik toch echt geen paracetamol meer kon krijgen omdat ik er al 8 op had die dag ( en dan dus alleen tegen de hoofdpijn want ik had totaal geen pijn door de operatie ) ze vroeg me of ik wel genoeg dronk en toen begon er een lichtje te branden.
Ik ben een bak koffie gaan halen en ... et voila!! FOETSIE hoofdpijn!
Conclussie : Wies is een koffie junk!!

Maandag ochtend hoorde ik dat ik echt naar huis mocht dus gelijk alles in de tas en Roy gebeld dat ik toch echt naar huis mocht .. en tegen 13.00 was ik weer heerlijk thuis.
Op de poort hing in grote letters: Welkom thuis mama ... en binnen hingen overal slingers!!!
Heerlijk om weer thuis te zijn.

Word weer vervolgd.

~*~ Liefs Wiesje ~*~

maandag 24 september 2012

Mijn maagverkleining

Toen mijn lieve stiefvader in het ziekenhuis lag ( eind april 2012 ) waren we daar natuurlijk dag en nacht aanwezig. Een beetje lezen, spelletje spelen, praten .. daar kwamen we de dagen mee door.
Toen bedacht ik me dat ik net zo goed weer eens langs mijn arts kon gaan om mijn maagband te laten controleren.

De laatste 2jr had ik me niet zo aan mijn controles gehouden en als ik er al kwam en ze spoten de maagband op had ik niet echt het gevoel dat het hielp.
Eigenlijk had ik helemaal niet meer het gevoel dat de maagband z'n werk deed.
Laten we elkaar maar geen mietje noemen, van de 60kg die ik af was gevallen ben ik sinds ik een getrouwde vrouw ben er weer ruim 20 aangekomen. ( las onlangs een stukje in de krant dat een vrouw als ze getrouwd is sneller aankomt ... ha!! dus is het niet mijn schuld ... lekker afschuiven!! )

Bij de assistente van de arts aangekomen even alles doorgenomen en de band weer 'op laten spuiten' .. na ongeveer een kwartier kreeg ik een brandend gevoel in mijn maag .. heel apart, me weer braaf aan de 2 dagen vloeibaar gehouden maar op dag 3 kon ik weer net zo makkelijk eten als daarvoor.
De week erna weer naar de arts terug, dit keer de assistente die ik al 10jr heb en toen zij de band opspoot begon mijn maag gelijk 'te branden'
Conclusie : Wies had een platte band!!
Met de assistente en de arts doorgesproken wat nu te doen en we waren het er overeens dat ik dan nu voor een maagverkleining zou gaan.
Immers een band is gemaakt van kunsstof materiaal en materiaal kan nu eenmaal vergaan/ porreus worden.
Dus .. geen 'gepomp' meer voor Wies maar de niettang erin.

Voor het hele circus van start kon gaan moest er eerst nog gesproken worden met de dieetiste, de psycholoog, de internist en de narcotiseur en natuurlijk de chirurg.
Als alle 'poppetjes' het er mee eens zijn gaat de operatie door.
Gelukkig waren ze het er bij mij gelijk overeens ( goh verrassend ) en werd de operatiedatum op 23 juli 1212 gezet. Het 'vervelende' was wel dat ik pas om 12.00 in het ziekenhuis zou moeten zijn .. damnn .. een hele ochtend zenuwen dat is niets voor mij. Maar goed .. er was een datum en daar was ik al heel blij om.

Helemaal happy en ( viel alles mee ) helemaal niet zenuwachtig leef je dan naar die dag toe.
Kleding voor in eht ziekenhuis gekocht ( kan moeilijk in mijn eva-pyama daar gaan liggen .. ) de kinderen voorbereid en Wiesje was klaar voor de grote dag.

Tot .. zaterdag de 21ste werd gebeld door het ziekenhuis dat de chirurg ziek was geworden en dus niet kon opereren!
Gloeiende gloeiende !! kan je vertellen dat ik not amused was! had ook zwaar het idee dat die dokter de last-minut-ritisch had en baalde dan ook goed.
De volgende datum werd op 10 augustus gezet.
Daarbij kwam ook nog eens het volgende probleem, ik ben in de gelukkige posite  ( omdat ik op een school werk ) dat ik 6 weken zomervakantie heb.
Daarom had ik in het ziekenhuis aangegeven dat ik zo snel mogelijk geopeerd zou worden zodat ik na de vakantie gewoon aan de slag zou kunnen. Nu ging dat natuurlijk niet lukken ... iedereen roept dan : dat is jouw probleem niet ..... maar toch ....
Bij deze datum was dan weer het voordeel dat ik me al om 07.30 moest melden en als eerste aan de beurt zou zijn.

Dit keer was ik zenuwachtiger dan voor de 1e geplande datum.
De avond voor de operatie nam Roy me nog mee uit eten voor mijn 'galgenmaal' maar er ging niet veel in. ( hoewel je dan vanaf 00.00 die nacht niets meer mag eten had ik toch het idee dat de chirurg alle garnalen en champignong  zou kunnen zien zwemmen die ik die avond nog gegeten had. )
Roy en Dorian gingen mij begeleiden terwijl Ryan en Indy gezellig bij oma gingen logeren.

Om 6uur was ik klaar wakker en terwijl de eerste smsjes om me geluk te wensen om kwart voor 7 al binnen kwamen reden we weg.
Netjes op tijd gemeld en al snel kreeg ik te zien waar ik de komende dagen ging 'logeren'

Een pyama van het huis (zo'n superhandig blauw ding met de opening aan de achterkant)  aan en om half 8 precies ging ik naar beneden en daar kreeg ik een deja-vu gevoel.
Toen ik mijn maagband kreeg werd ik een operatie kamer opgereden waar mij gevraagd werd of ik mw X was, ik: euh nee ... ow .. nou dan moest ik toch naar een andere operatie kamer!
Eenmaal op de goeie operatiekamer : en mw van den Berg waar komt u voor??
Ik : euh .. nou niet voor een borstvergroting dus doe mij maar een maagband!!

Nu kom ik op de operatie kamer ( weleens gevoeld hoe koud het daar is??? damnn net of ze je tijdens de operatie moeten conserveren ofzo ) en kregen ze de operatie tafel niet omhoog!!
Ik zag het al weer voor me : een chirurg met pijn in zijn rug aan mijn operatie bedje !!!
Na wat gestoei met knopjes ed kregen ze het dan uiteindelijk voor elkaar en kon ik elegant overstappen ( meer schuiven ) op het andere bed.
Toen .. jawel De vraag: waar komt u voor??
Waarschijnlijk heb ik de beste man heel dom aangekeken want hij riep er al snel achteraan; ja ik weet het wel maar ik wil graag weten of u het ook weet .... euh ???  nou ja joh .. waar heb ik de keuze uit?? doe me dan nummer 2 op de kaart maar joh een maagverkleining!
Nadat het helder was ging men opzoek naar een geschikte ader om het infuus aan te leggen.
Het nodige klop en knijpwerk kwam er aan te pas en daar was de juist ingang, naaldje erin et voila.
Er waren 2!! anesthesisten en nummer 2 kwam met zo'n fijn kapje onder het mom van : je krijgt eerst wat zuurstof . Ik dacht nog ja ja neem je moeder in de maling, Wiesje is natuurlijk zo onder zeil ( ik had namelijk aangegeven dat ik erg bang ben voor een narcose en er altijd nogal 'vervelend' uit kom.
Maar niets was minder waar, hoe diep ik ook ademde ik bleef klaar-wakker! tot de 2e anesthesist zei: nou daar gaat u dan, hij spoot iets in het infuus alles ging ( zoals altijd ) draaien, de mensen sneller praten en het volgende wat ik weet is dat ik wakker werd en (uiteraard) kots misselijk was!

(vanavond zal ik verder bloggen, beloofd ;-)  )

~*~ Liefs Wiesje ~*~