Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management assistente, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Ik hou van: mijn werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Kan heel slecht tegen onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.

Mijn blog gaat over mijn leven, het wel en wee van mijn kinderen en mij. Gewoon een alleenstaande moeder met 4 kinderen .... wat kan daar nu interessant aan zijn ... en toch .. een vaste groep volgers uit zowel binnen als buitenland.

~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

zondag 25 november 2012

Tatoeage laten coveren

Toen ik nog jong ( en onschuldig) was ben ik zo dom geweest om een tattoo te laten zetten.
Niet echt bij nagedacht, opstandig zijn en dan iets in een opwelling laten zetten wat me wel leuk leek.

Nu ( zo'n 24jr later ) heb ik er toch wel spijt van. ( al eerder eigenlijk maar nu steeds meer)
De lijnen met de namen van de kinderen zijn erg vervaagd en absoluut niet meer te lezen en de kleuren van het 'spookje' worden er ook niet beter op.
Maar ja ... zowel het laten 'weglaseren'  als het 'coveren' is mega duur.

Toen ik in het ziekenhuis lag na mijn maagverkleining kwam mijn vriendin op visite en zag de tattoo.
Zij beloofde mij dat ze een cover zou betalen zodra ik 20kg afgevallen was.
Dus .... nu bijna 25kg afgevallen en dus binnenkort met Elles naar de tattoo shop om de boel te laten coveren.

Er komt dus iets overheen .. ik weet nog niet wat maar wil in ieder geval of de namen van de kinderen er weer bij of de 1e letter van hun namen.
Nu maar eens verzinnen wat we gaan laten zetten....

donderdag 22 november 2012

Voor mijn lief ....

Bedankt dat je in mijn (ons) leven kwam, voor je liefde, je warmte, de geborgenheid die je geeft, de gekkigheid, de kleur, voor alles wat je voor me ( ons ) doet.
Gewoon bedankt dat je er bent en me (ons) zo gelukkig maakt!
Ik hou van je!!!!




~*~xxx ~*

(Bloed) Donor ja/ nee

Ben jij al donor? ... een kreet / reclame die we steeds vaker horen.

Zolang ik me kan herinneren heb ik al een kaartje op zak met daarop mijn gegevens zodat , mocht mij iets overkomen, de hulpverlening kan zien dat ik donor wil zijn. ( sorry correctie, mijn portomonee is zo'n 4jr geleden gestolen incl. pas. Gelukkig staat het tegenwoordig allemaal centraal geregistreerd )

Vroeger ( langgggggggggggggg geleden ) was ik er vrij huiverig voor en had het idee dat men je op zo'n moment express niet zou helpen zodat er weer donororganenen beschikbaar zouden zijn maar van dat idee ben ik maar afgestapt.
Dus ... mocht mij iets over komen of in het hiermanaals word beslist dat het mijn tijd is, dan mogen ze van mij alles pakken zolang mijn familie het maar niet ziet of er mee geconfronteerd word.

Maar dan heb je ook nog het bloed doneren.
Ik weet niet beter of mijn vader is bloed donor, vroeger ( weer dat woord ) toen ik nog jong en klein (en onschuldig) was ging 'paps' al ( voor mijn gevoel elke maand ) 1x in het half jaar bloed geven ... mij niet gezien dacht ik toen nog.
Maar .. hoe ouder je word * zucht *  hoe meer je er over na gaat denken, althans ik wel.
Een aantal jaren geleden heb ik me dus opgegeven om ook bloed te gaan geven maar toen het 'uur der waarheid  bloedgeven ' aangebroken was heb ik me toch maar met een smoes afgemeld ( heel laf )

Een paar maanden voor mijn operatie heb ik me toch weer opgegeven, ben naar de keuring gegaan en werd spontaan aangenomen als donor ( volgens mij de eerste keer dat ik ergens gelijk na het eerste gesprek gelijk aangenomen werd ) waarschijnlijk ook omdat ik een negatieve bloedgroep heb die relatief weinig voor komt.
2 weken voor mijn operatie zou ik de eerste keer moeten komen om het 'rode goud'  af te geven, toch maar even gebeld met mijn arts en die vond het nou niet echt een goed idee om zo 'vlak voor de operatie '  bloed weg te geven wat ik zelf een week of 2 later hard nodig zou hebben.
Oke, weer afgezegd ( en ik weet niet of ik het zo erg vond eigenlijk )

Maar nu ... vanmiddag is het zover ... rond 15.15 ga ik 'aan het infu├║s '  maar inplaats dat ik 'iets krijg' nemen ze me wat af ...  ( zou ik ook een cadeautje krijgen als ik niet ga huilen ?? )
Precies vandaag ben ik opgestaan met een mega hoofdpijn en zie de wereld aan voor een doedelzak ( en dat komt dan niet eens door de drank ) maar goed ....even doorbijten en ik zal maar zo denken: je helpt er andere mensen mee en ... heyy het scheelt ook weer in gewicht ( al zit 'dit gewicht'  er natuurlijk zo weer aan )
 
                                              

zaterdag 17 november 2012

De Sint is weer in het land !

In december 2005 begon ik mijn blog i.v.m de Sinterklaas perikelen in het ( toen nog ) grote Dalton huis.
Nu 7jr later zou je denken dat het er dan wel wat rustiger aan toe zou gaan op dat gebied hier maar uiteraard is niets minder waar. ( alsof het ooit rustig is in het grote Dalton huis )
Prinses Indy is nu onze 'goedgelovige'  op dit gebied.

Vorige jaar vond Indy Sinterklaas ( oke de cadeautjes wel ) nog niet echt erg interessant, de afgelopen week liet ze toch wel duidelijk merken dat ze door had dat de Goedheiligman in aantocht was.
Op school word er natuurlijk volop aandacht aan besteed en  Indy zag bijna elke dag wel een Piet op het dak lopen als we onderweg naar huis of naar oma waren. (toch knap gezien Baardmans vandaag pas in ons land aan kwam )

Vanochtend lag mevrouw al vol spanning te wachten op ons bed met de tv op nederland 3 tot de intocht van Klaas en kornuiten begon en zong uit volle borst de liedjes mee.
Sinterklaas Kapoentje gooi wat in onze schoentje ( ze dacht blijkbaar ook aan haar broertjes ) en volgens Indy haar reportaire waren er Wel stoute kinderen dit jaar ( er werden zelfs namen genoemd van 'ik vermoed' kinderen uit haar klas )

Paniek alom als blijkt dat het paard van de Sint weg is en opluchting als het dier in een groot cadeau verborgen blijkt te zitten ( gelukkig was hij niet claustrofobisch ingesteld )  en nu toch nog wel wat zorgen om het geld om cadeaus te kopen van Sinterklaas verdwenen is .. zou er nu morgenochtend iets in de schoen zitten?

Ryan heeft bedacht dat hij zijn legerkist wel kan zetten daar kan lekker veel in ( ja Ryan ook een zak kruidnoten kan er in leeg gestort worden :p:p:p

Uiteraard is dit ook een tijd dat je aan 'vroeger' denkt .. ik weet nog wel dat ik te horen kreeg dat de mijn pa en ma de gulle gevers waren ... een uitgesproken tijd om dan cadeaus te gaan 'eisen' voordeel dat je nu kon 'onderhandelen' welke cadeaus je toch echt wel heel graag wilde hebben.
Heyy die grote zwarte negerpop wilde ik toch wel graag in mijn schoen hebben ( ging niet door, maar kreeg 'm wel op 5 dec zelf )
En natuurlijk voelde ik mezelf erg groot en weigerde in eerste instantie dan ook nog mijn schoen te zetten, althans dat schoen zetten wilde ik dan nog wel doen daar kwam dan toch wel weer een cadeautje in alleen dat zingen vond ik niet meer zo nodig.

Ook de jongens is natuurlijk ooit verteld dat de cadeaus van mama, opa, oma en vriendinnen en vrienden van mama kwamen.
Riep Jerry dat hij dat allang wist, want Sinterklaas was allang een hoopje botjes onder grond en de cadeautjes kwamen van de Zwarte pieten, kwam Dorian zelf al met het verhaal thuis van school, heeft Ryan ons jaren lang voor de gek gehouden en zo geprofiteerd van alle extra cadeaus die hij kreeg ( wist het dus ook al een tijd ) is onze Indy nu gelukkig nog in de veronderstelling dat Klaas en Kornuiten wel bestaan.

                              Genieten van de zelfgemaakte  (samen met papa )  Sinterklaastaart
Gelukkig? ja gelukkig, ik vind het zelf een super leuke tijd, vol spanning, versieringen in huis en het zoeken naar de juiste cadeautjes.
Ik hoor steeds meer ouders mopperen en hun kinderen steeds vroeger vertellen dat de Goedheiligman wel ooit heeft bestaan maar nu niet meer.
Waarom?? omdat het leven tegenwoordig toch al zo duur is? mwah .. mijn ervaring is dat kinderen vaak de 'goedkopere'  cadeautjes leuker vinden en je bepaalt toch zeker zelf je budget?
Of moet je je kind perse een duur cadeau geven omdat een ander kind in de klas dit ook krijgt?  Dat is iets waar ik me nog nooit druk om gemaakt heb ( en de kinderen gelukkig ook niet )
Hier geen nintendo/play station of wat dan ook in de zak van Sinterklaas ( vind ik overigens altijd nog een heel apart liedje ) of onder de kerstboom.
Hoe dan ook .. prima .. iedereen doet het op zijn/ haar manier maar laat de kinderen die wel in Sinterklaas geloven lekker in die waan ( en de bij behorende ouders die plezier hebben in deze weken ook ! )
En laat mij nog lekker een paar jaar genieten van een stralend zingend snoetje bij de kachel, ze zijn toch al zo snel groot.

Zingen bij de kachel en de schoen

dinsdag 6 november 2012

Op jacht naar een barbie kaptafel!

Marktplaats is een favoriete website voor Roy en mij, we halen er zowel veel spullen weg als we er ook opzetten.
Zo ook vandaag ... Mijn oog was gevallen op een 'barbie kaptafel' voor de prinses in de familie.
Stond in Veenendaal ( niet te ver weg,  al maakten we het wel iets verder weg dan gepland ) gratis af te halen ( altijd leuk ) en zag er ook nog goed uit.( mooi meegenomen .. o nee dat moesten we nog doen )

Vanavond met Dorian in de auto gestapt en richting het Veen gereden. Onderweg nog een reep chocola gescoord voor de 'weg-geefster' ( was de voorwaarde .. hmmzz toch niet helemaal gratis dus ) en 'challa lala tiedeliediedie ' op weg.
Thuis had ik de routeplanner al bekeken en alles in beknopte vorm opgeschreven.

Dorian besloot zijn cariere als navigator serieus te nemen en pakte het briefje.
Oke .. mijn beknopte vorm was/ is misschien iets te beknopt maar heyyy een goeie navigator draait er zijn hand niet voor om toch..

Oke .. de eerste aanwijzingen waren nog simpel ... 2 rotondes de 2e rechts maar dan de 3e rotonde de 3e rechts ... ging ook nog goed .. zowaar alle straatnamen die we moesten volgen klopten.
Dan .. na 45 m links af ... mijn navigator : mam HIERRRR rechts af ..
Oke .. stuur om , half over een fietspad, piepende banden maar we hadden het gered .. jammer dat het dus de verkeerde straat was en we terug moesten.
Volgens Dorian dan nu rechtdoor maar gezien dat een gebouw was met gesloten deuren waar we dan binnen zouden staan hebben we dat maar niet gedaan en zijn rechts af gegaan.
Op de juiste plaats richting aangegeven ( nu wel ) naar links, bijna een fietser onder de auto ( konden we hebben ) en bijna tegen een aanstormende auto op ( konden we niet hebben ) Gas erop en doorkarren.

Oke ... na 145 m rechtsaf ... euh .. 145 m... ik heb altijd al moeite gehad met het inschatten van lengtes dus toen we eenmaal rechtsaf gingen waren we het er toch wel overeens dat we waarschijnlijk een paar honderd meter terug hadden moeten zijn.

Ik zet mijn richting aan om te keren, aantal auto's achter me , waarna we bedachten dat we dan net zo goed iets verder konden rijden en de rotonde nemen om zo ( in ieder geval veilig ) te kunnen keren.
Die rotonde beviel zo goed, en we hingen zo lekker in de bocht dat we 'm maar 3x rond zijn gegaan. ( of kwam het nu door het Nederwiet nummer van Doe Maar wat we al 10x hadden afgespeeld tijdens de rit )

Afijn/ effin (net hoe je het wil zeggen ) terug rijden dus ... over het spoor 'hier rechts mam'  euh .. ja euh NEE Fietspad Gek!  ow ja doe dan maar 1 verder .. *zucht*
Ja!! in de goede straat ... oke .. wat voor nummer .. begint met 119 .. wij moesten 54 hebben .. hmzzz stapvoets rijden .. altijd zo lekker dat je die bordjes met het huisnummer zo lekker kan lezen (vanuit de auto ) .. wou eigenlijk Dorian de auto uit jagen maar gezien het weer maar niet gedaan. (heb m gewoon met z'n kop tegen het raam aan geduwd zodat hij beter kon kijken )
Oke .. einde van de straat .. nummer 50 .. hmm vreemd, misschien dat we dan aan de andere kant van het spoor moeten zijn ..??
Keren maar weer ( geen rotonde dit keer )

Terug spoor over en weer rechts .. naambordje .. nope verkeerde straat dus .. weer keren.
Weer terug het spoor over ( Doe Maar zong ondertussen voor de 15e keer NederWiet ) dan maar rechts af .. nope verkeerde straat .. keren ( weer geen rotonde maar het erf van iemand die daar wel woonde ( maar niet degene was die wij moesten hebben )
Toch maar weer terug de bewuste straat in .. en ja hoor eindelijk is er iemand in die straat zo heldhaftig om toch door dit baggerweer naar buiten te komen.

Wij grepen gelijk onze kans reden de dame in kwestie klem om vervolgens zoetsappig doch dwingend te vragen waar nummer 54 toch ergens stond .. tja die kon toch wel in die straat zijn want er waren her en der wat huizen tussen gebouwd. En anders moesten we aan het einde van de straat de wijk uit rijden , de wijk er naast erin en dan daar een kijken ( aan de andere kant van het spoor dus .. huhuh )

Langzamer dan stapvoets gereden, Doe Maar een pauze gegund , en ja hoor ging het van 65 naar 63 naar 61 ging het van 56 naar 55 naar .... jaaaaaaaaaaaaaaaaa 54!
Stop!! gewoon die auto ( vlakbij een bocht ook nog eens ) midden op straat stopzetten, alarm lichten aan (wachtend op een auto die de bocht om zou komen scheuren en onze aardbeimobiel ( leg ik later nog wel eens uit ) zou plat rijden, en rennen!

Kaptafeltje ingeladen, chocolade afgegeven ( met pijn in ons hart ) en op de terug weg.
Doe Maar weer op standje 24 (voor de 20ste keer Neder Wiet ) , kachel op standje 25, gas op de plank en terug naar huis!! ( en terug zomaar in 1x de goeie weg terug, als mama het zelf maar doet he ! )

Maar de buit is binnen!
( en dit is 'm )

- 21kg!

Zo... hop!  -21kg!!
Nog genoeg te gaan maar het begin is er!!!!

vrijdag 2 november 2012

Doe Maar!

Een paar weken geleden was het zover, Roy en ik gingen naar het concert van Doe Maar!!
Ik wist vanaf januari al dat ik zou gaan en Roy vanaf mei omdat we de kaarten op onze verjaardagen kregen van broer- en zwagerlief! ( en de tijd ging sneller dan we dachten! )

De auto parkeren bij het Gelredome is altijd een crime op dit soort avonden maar ik kreeg van een collega een tip om de auto in de straat bij zijn moeder te zetten, dan was het nog maar een paar minuten lopen.



Gelukkig had hij het adres genoemd want we werden aan het begin van de wijk mooi aangehouden met de vraag wat we gingen doen.
Volgens Roy gingen we koffie drinken , de parkeer meneer trok een gezicht van huhuh tuurlijk en er werd om een postcode gevraagd. Die hadden we dan niet maar wel weer een adres ... oke door rijden dan maar.
Auto geparkeerd en daar zag ik al een doorgang tussen 2 flats. Als we nu daar tussen door lopen steken we over en zijn we er ... Tja .. dat had zo kunnen zijn als er geen sloot en voetbalveld tussen had gelegen!
Dus om de flat heen en dan oversteken en binnen 5 min stonden we op het terrein van het Gelredome. (niet verkeerd toch )

Eerst de merchandise kraam bekeken en een kleinigheidje voor nicht lief mee genomen ( volgende keer ga je gewoon mee hoor nicht! )
Gio en Elke nog gesproken ( ja ik weet het El je had het gezegd maar wist het echt niet meer .. ben oud aan het worden geloof ik ) en toen maar eens naar binnen gegaan. ( verwonderlijk hoe 'makkelijk ' ik tegenwoordig al die trappen op loop .. oke het is nog geen 'hindegang' maar gaat al (veel) sneller als eerder )



We zaten op een leuke plek, niet te ver weg en met het voorprogamma zat het ook wel snor. Muziek uit 'onze' tijd kwam voorbij en hier en daar hoorde je het publiek ook al wat mee galmen.

Na een poosje ... dan eindelijk ... waar we voor kwamen .... DOE MAAR!!
Stom he maar ik werd er helemaal sentimenteel van tsssk ... ( hoe ouder hoe gekker toch? )
Een mega orkest op de achtergrond maakte het tot een spektakel , voeg daarbij gastoptredens van : Erik Mesie, Frank Boeijen, Gers Pardoel en Henk Westbroek  aan toe en het feest was compleet.

Belle Helene, de 1e keer, 32jr, Nederwiet, Dansen met Alice, Pa, Is dit alles  .. natuurlijk kwamen ze allemaal voorbij en weet je wat ... de tekst zat er nog helemaal in dus meezingen was geen probleem!

Een lang verhaal kort, Heerlijk de hele avond mee gezongen, voor zover het mogelijk was gedanst en vooral genoten!



Bedankt Andrew en Herman voor de kaarten en zo voor ons een top avond

~*~ xxx Wiesje ~*~