Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management assistente, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Bezig zijn met: werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Allergisch voor: onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.


~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

woensdag 19 september 2018

Priet-praatjes !

Indy 10jr: 
Ik zit in de tuin met de laptop, Gerard Joling zingt zijn  ; laat me leven met Tino Martin
Indy loopt in de tuin met een dood lieveheersbeestje: ja lekker toepasselijk liedje mam ! 



Indy 10jr: Indy heeft model gestaan voor een reclame van : ' Ervaar het OV ' , de persoon die dit geregeld heeft vraagt of Indy soms ook model mag en wil staan voor de Wehkamp.
Ik bespreek dit met Indy
Indy: Ow jaaa leuk! Nu als kind is het wel een leuk bijbaantje, maar later word ik gewoon kinderarts dus dan stop ik ermee

( heerlijk zo'n kind met ambitie'!!   )

Callen 2jr:
Callen is helemaal gek van Buurman&Buurman een Hongaarse animatie op tv. Als deze 2 iets gemaakt hebben dan roepen ze Ajetoo!
Callen is in de douche bij zijn papa en mama haalt de natte was uit de machine en gooit het in een wasmand.
Als meneertje klaar is kijkt hij glunderend omhoog naar mama en roept: Ajetooo mama 😁


Indy 10jr:
Ik ben met Indy op stap, we hebben een afspraak, maar ik blijk me een dag vergist te hebben.
Indy: zo  jij bent ook een blondje he 
Ik : net als jij ... maar jij hebt het van je vader
Indy: nou nee hoor die is oud- grijs 

woensdag 5 september 2018

Ons fotomodel!

Onze prinses heeft model gestaan voor reclame van Ervaar Het OV!
Vanaf aankomende week is ze in de media te zien !

In bussen treinen de tram op trein/tram/buskaartjes, op sociale media in reclame overal heb je de kans haar tegen te komen!

Hier vast een voorproefje ;-)

 Wij zijn Zooooooo trots!!

donderdag 30 augustus 2018

8Baan van gevoelens

Aantal weken stil geweest hier en op andere media sites waar ik wel eens vertoef.
De rede ... een rollercoaster van gebeurtenissen en gevoelens.

We begonnen met 'eindelijk' vakantie, Indy kreeg op vrijdag vrij en zou na een weekje thuis zijn met Papa, Evelien en zusje Lola 3 weken op vakantie gaan.
De volgende dag ( zaterdag ) was er in mijn woonplaats een feest waar ik naar toe wilde gaan.
Indy kwam echter met de opmerking dat zij liever wilde gaan spelen/ skeeleren met haar vriendinnetje.
Ik bedacht me dat ik dan ondertussen haar tas in kon gaan pakken ( gezien ik de week voor ze op vakantie zou gaan nog moest werken ) dus : ga lekker skeeleren kind.
Waren we maar naar het festival gegaan .... 10 min nadat ze weg was gegaan hoorde ik haar huilend terug komen en daar ik normaal zou denken: die is weer eens gevallen, zei mijn 'moeder-gevoel'  me dat er iets niet klopte ...

Naar beneden en ja hoor mevrouw hield haar pols vast die wel erg raar stond.
Broer Ryan was al onderweg naar de vriezer voor de ijszakken ( het jaar ervoor toen ik mijn pols brak natuurlijk 'ervaring' op gedaan ) de 1e hulp gebeld en een kwartier later waren we in het ziekenhuis.
Daar gekomen leek het wel uitverkoop, er stond een hele rij voor de balie, maar jammer dan ... ik er langs met Indy, de dienstdoende verpleegster keek en stuurde ons gelijk door naar de SpoedEisendeHulp.

Lang verhaal en heel veel tranen verder in het kort, foto's gemaakt en ja hoor gebroken En ook nog eens een gecompliceerde breuk. Daar komt dan dus een naald in beeld om te verdoven voor het zetten van de breuk ... ik weet precies wat je op zo'n moment voelt ... dus moeders met een knoop in haar buik en Indy zo mogelijk nog harder huilen. Elmo ( Indy haar knuffel sinds haar geboorte ) was niet in de buurt maar de dokter vond dat die er wel bij moest zijn. Dus .. broer Ryan en vriendin Karin gemobiliseerd en Elmo verscheen ten tonele om Indy te troosten in de strijd tegen de pijn.
De breuk werd gezet maar 3dagen later bleek dat deze toch niet goed zat en er toch een operatie noodzakelijk was waar ze dan een pin in haar pols gingen zetten.

Dit alles en 3 ziekenhuis bezoeken later ( gips wissel ivm spalk, gips wissel ivm nat gips tijdens het zwemmen en een extra ziekenhuis bezoek omdat zusje Lola , per ongeluk , op het gips ( en de plek van de pin ) had geschopt ) zou de pin vorige week maandag zonder verdoving verwijderd worden. Ik had er al een hard hoofd in maar volgens de assistente kon dit prima.
 Huhuh ... ken je dat mama-oer- gevoel? de pin was al niet te zien maar deze dame pakt een heel klein puntje en rukte er 2x aan waarna ik uit mijn dak ging! Indy gilde het uit van de pijn en de assistente dacht het nog wel een x te doen. Ik vloog haar bijna aan! Op aandringen van mij werd de chirurg er bij gehaald en hij besliste dat Indy onder narcose verlost zou worden van de pin.
Zoals afgelopen maandag gebeurde.

Wonderbaarlijk hoe snel een kind hersteld, maandag geopereerd, dinsdag nog een knuffel/uitslaap/verwendag bij Jol en gisteren weer naar school. Gisterenavond stond mevrouw met volle kracht aan de stoel te trekken waar broer Ryan op zat dus .. nee die heeft geen pijn meer ;-)
Nog even een paar weken niet paardrijden ( waar ze enorm van baalt)  maar daarna kan ze er weer vol tegenaan.

De eerste week van de vakantie kwam ik een goeie vriendin tegen, we hadden elkaar al even niet gesproken en spraken af dat we in de vakantie bij elkaar zouden komen voor koffie en om bij te kletsen.
De woensdag dat Indy geopereerd werd kwam ik haar vriend in het ziekenhuis tegen en hij vroeg me om even te gaan zitten met hem omdat hij iets moest vertellen.
Mijn vriendin was de zaterdag ervoor jarig en voelde zich niet zo lekker waarop ze even naar bed ging.
Toen hij haar een uur later wakker wilde maken had ze een epileptische aanval gehad en was met haar gezicht in het kussen terecht gekomen waardoor ze gestikt is. Ze is nog gereanimeerd maar werd de dinsdag erna hersendood verklaard en overleed uiteindelijk donderdag avond.
Zo oneerlijk, heftig, verdrietig, dit was haar grootste angst en die is uitgekomen.

Na de crematie ging ik op bezoek bij mijn vriendin M. , degene die 2jr geleden streed tegen die klote ziekte K, waar zij voor geopereerd was en die zij toen overwon!
Ik had het met haar over de overleden vriendin en hoe oneerlijk het leven af en toe is en het verdriet wat je dan hebt. Ik zei haar ook dat ik helemaal kapot zou zijn als het haar, of 1 van mijn 4 andere maatjes-voor-het-leven zou overkomen.

2 weken later... .. het bericht dat M toch weer in de greep van de K. is ... en het dit keer niet zal overwinnen. Niet te geloven, te bevatten of te begrijpen dit!
De vraag hoe het verder gaat, hoelang heeft ze nog, hoe kan dit, is er dan echt niets meer te doen?
Een keihard en vernietigend NEE was het antwoord.
Hoe oneerlijk kan het allemaal zijn!