De MRI

Een jaar of 4-5 geleden werd er een dubbele nekhernia bij mij geconstateerd. 
Samen met een dubbel beknelde zenuw in mijn armen was het plaatje compleet. 

De neuroloog ( tof mens trouwens ) vertelde dat de radioloog helemaal in paniek naar haar toe was gekomen en dat het onmogelijk was dat ik nog normaal kon lopen en geen last had gezien de zenuwen in mijn nek echt bekneld zaten en de opening in mijn ruggenmerg zo goed als dicht zat .
Euh ....ik was toch echt lopend en zonder problemen boven gekomen? geen pijn of uitval te bekennen.
De opties : aankijken, spuiten in mijn nek of operatie.
Ik ben niet heel gek op spuiten en gekkigheid in mijn nek ( daarbij het advies van mijn lieve vriendin Mandy, ooit verpleegster, om dit niet te doen ) dus : nope
Operatie kan een verlamming , stem verlies of erger opleveren .... dus : nope
En dus besloten mevrouw de Neuroloog en ik dat we ( ik ) het nog even aan zou kijken gezien ik geen last had als alleen mijn armen. 

Mijn armen dat was dus een ander verhaal.
Er werden spuiten in mijn armen gezet, rechts hielp ( gelukkig gezien ik rechtshandig ben) links deed niets en een operatie volgde. Na de operatie al die tijd geen last gehad,

In November 2021 werd ik opgenomen met een hartinfarct en na mijn revalidatie dacht ik weer helemaal op en top te zijn, weer op de goede weg te zijn en weer aan mijn conditie te kunnen werken en ging vol goede moed weer de alledaagse dingen doen.... dacht ik ....Toen ik weer een paar kilometer wilde gaan lopen viel het op dat ik last van mijn onderrug kreeg erger nog, als ik aan het aanrecht stond moest ik na een minuut of 10 gaan zitten door de pijn in mijn rug.

In december heb ik 2 weken een enorme hoofdpijn vanuit mijn nek gehad en heb ik mevrouw de neuroloog gevraagd of ik weer terug mocht komen voor een onderzoek.
Zij wilde  het zeker voor het onzekere en gaf opdracht om een MRI scan te maken. 

Nu weet ik niet of je weet wat een MRI inhoudt ... je gaat in een soort tunnel waar ze dan een scan maken van het gedeelte wat ze nodig hebben. 
Als je claustrofobisch bent is dit wel een dingetje. 
De vorige keer viel het met 100 procent mee, je ligt op een soort strijkplank, krijgt een 'masker met spiegel'  op en gaat een tunnel in. Via die spiegel kan je weer uit de tunnel kijken en heb je niet helemaal het gevoel 'opgesloten' te liggen. Nu wil het dat ze bij ons in het ziekenhuis een of andere zwart/wit poster met allerlei 'verborgen figuren (vogels ed ) hebben hangen waar je dan naar kan kijken. Muziekje op en met de wetenschap dat een liedje gemiddeld 3 min duurt wist ik dat ik naar 5-6 liedjes weer 'losgelaten' zou worden. 

De laatste keer (nu ongeveer 3 maanden geleden)  mocht ik terug voor een dubbele scan. Een van mijn nek en een van mijn onderrug.
Concept was bekent, liggen, masker, spiegel, koptelefoon en gaan. Dit keer duurde het wel heel lang. Die 'vogel poster'  had ik al helemaal uitgeplozen en ik was het zat! Vergeten muziek te vragen dus het 'opgesloten gevoel ' bleef hangen. 
Na (voor mijn gevoel) een eeuwigheid hoorde ik door de geluidsinstallatie "zo mevrouw dat was de nek nu gaan we de onderrug doen '  
Euh.... en hoelang duurt dat 
'een minuutje of 20 mevrouw ' 

Nou No Way!! ik wilde er eruit!!! Na even 'bakkeleien'  kwam er een chagrijnige verpleger die me er van probeerde te overtuigen dat ik toch echt nog een keer 20min die tunnel in zou moeten. En op het moment dat ik dacht : man doe niet zo moeilijk, dan draai je me toch om, lig ik met mijn onderrug in dat ding en met mijn hoofd er buiten', zei hij "weet u wat, ik draai u om, dan ligt u met uw rug in het apparaat maar met uw hoofd er buiten '  (Denk dat ik een carrière switch ga doen) 

Conclusie : artrose in de onderrug en een ontsteking in de zenuw ( Tel uit je winst! ) 

Een spuit tussen mijn ruggenwervels stond op de planning, niet het meest aantrekkelijke om naar uit te kijken maar het idee dat ik daarna misschien wel weer normaal zou kunnen lopen dan weer wel.
De behandeling viel me 1000% mee en de eerste 2-3 weken jubelde ik! indd geen ( of in ieder geval veeeeeeeeeeeeeeeeel minder pijn ) maar zo langzaam aan komt het toch weer terug. Bij lange na nog niet de pijn die ik had, maar spuit 2 staat op de planning. 29 december mag ik weer ! Het schijnt dat spuit 2 beter zal werken ... ben benieuwd!! 

Veroordelen en conclusies trekken is zooooooooooooo makkelijk

Een dag vol drukte, vergaderingen enz dus Wiesje op haar best !  ( grmpfff ) 

Bloedprikken en longfoto's maken stonden vanmiddag op het programma dus op naar het ziekenhuis. Onderweg gaat er van alles door mijn hoofd van boodschappen tot het eten maken en het paardrijden van Indy vanavond. Op zo'n moment ben ik niet echt 'gezellig' zeg maar.

Als ik mijn auto parkeer en de deur open doen hoor ik een klein kind schreeuwen en gillen. Het mannetje was duidelijk niet in zijn hummetje. En ik zie een oma met een ventje, ik denk zo oud als mijn eigen kleine liefde dus een jaar of 5 , lopen. 

Het mannetje gillend en schreeuwend vanuit het ziekenhuis, aan de hand van zijn oma en uiteraard zie je de mensen naar het mannetje kijken en hun conclusie trekken. ( of (ver) oordeel ik nu zelf? ) 
De oma heeft hele rode konen en kijkt verontschuldigend om zich heen terwijl ze het ventje stevig vast houdt en probeert te voorkomen dat hij zich los trekt. 

Dan loopt er een man langs mij, kijkt afkeurend naar het jochie en zegt tegen mij : een schop onder zijn kont moet hij hebben .....

Oké ... ik was toch al 'in the mood '  maar nu vlogen mijn nek, arm, been, oksel en wimperharen omhoog! 

Ik denk dat ik de meneer in kwestie niet zo vriendelijk heb aan gekeken, ben gestopt, meneer stopte ook , en heb deze meneer vriendelijk gevraagd of hij het ventje kent?

Euh nee?  was het antwoord. 
Ik : ( nu waarschijnlijk met een zeer dodelijke blik ) kunt u dan oordelen wat er aan de hand is? 

Meneer : nou dat is toch duidelijk, dat joch is niet opgevoed 

Ik : ow? dat ziet u zo aan de buitenkant? dat vind ik knap. Heeft u zelf kinderen? ( normaal zou ik deze vraag niet stellen want het kan een gevoelig onderwerp zijn maar nu was ik totaaaaaaaaaal niet gevoelig meer! ) 

Meneer : euh nee ? 

Ik : dan vind ik het helemaal knap dat u aan de buitenkant van het jochie kan zien dat hij niet opgevoed is, u mag en kan niet oordelen als u de situatie niet kent . 
U bent zelf ( net als ik ) niet een van de magerste .... kan en mag ik u dan (ver) oordelen en zeggen :  u zult wel veel en verkeerd eten? 

Meneer : loopt rood aan, kijkt me ondertussen aan met een blik van 'ja hou nu maar op ' 
en zegt , nee euh dat klopt u heeft gelijk.

Ik : Dank u wel ...... heb me omgedraaid en ben weggelopen. 
Ik heb niet meer omgekeken maar ik denk dat deze meneer nog heel even is blijven staan om diep adem te halen voor hij verder liep en voortaan wel 2x nadenkt ( in ieder geval als hij mij weer tegen het lijf loopt ) voor hij iemand hardop ver/ beoordeeld. 

Het is zo makkelijk om te (ver ) oordelen, kijk eerst naar je zelf voor je een conclusie over iemand trekt!

Moederdag zonder mama

 Zoals alle eerste keren sinds mama's dood ook de eerste moederdag zonder mam.

Mam was gek op dit soort dagen, zat 's ochtends om 8 uur al klaar met de koffie en keek er echt naar uit dat ze visite kreeg. 
Alle cadeautjes, al was het een reep chocolade, was ze dankbaar om zolang wij maar op visite kwamen. 

Vanochtend stond ik op met een gemengd gevoel, moederdag, mijn eigen kinderen krijgen het niet voor elkaar om mij bijv. een ontbijt op bed te brengen ( wil ik ook niet, heb de schurft aan kruimels in bed ) want ik ben altijd vroeg wakker. 
Geen telefoontje ,  hoe laat kom je ' geen koffie bij mam, geen blij gezicht en een 'dat hoeft toch niet' na een cadeautje. 
Maar vooral ook nog geen plekje om even bij haar te zijn omdat er nogal wat tegen slagen zijn mbt de steen waar haar Urn op komt te staan. (waarna ze bij haar geliefde Piet bij gezet zal worden) 

Eigenlijk heb ik afgelopen week Moederdag voor mijn mama al bedacht, ik heb mijn moeders lievelingsbloem, de orchidee,  laten tatoeëren bij tattoo Bob in Katendrecht, rond de tatoeage van mijn overleden vriendin Mandy. 

Ik weet zeker dat mam de tatoeage prachtig vind, ik ben er zelf in ieder geval erg blij mee.