Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management secretaresse, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Ik hou van: mijn werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Kan heel slecht tegen onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.

Mijn blog gaat over mijn leven, het wel en wee van mijn kinderen en mij. Gewoon een alleenstaande moeder met 4 kinderen .... wat kan daar nu interessant aan zijn ... en toch .. een vaste groep volgers uit zowel binnen als buitenland.

~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

woensdag 22 februari 2017

Carpale syndromen en slijtages

Vandaag was de ik-laat-me-lekker-onder-stroom-zetten-dag!
Met lood in mijn schoenen ( bij nader inzien misschien niet zo slim gezien ' de stroom ' die ik zou gaan geleiden ) en supported door mijn lieve moeder, vanmiddag richting ziekenhuis.

Nee hoor, ik was niet zenuwachtig of bang, dat boeit me echt allemaal niet, heb me zo vaak ergens druk om gemaakt waarvan ik achteraf dacht : oké was dit het nu? 

Zowaar op tijd de spreek/ behandelkamer in geroepen en daar werd een soort ijzeren plaatje op mijn ene rechter hand gelegd, naaldjes in mijn onderarm en toen kwam ' het '  stroom apparaat tevoorschijn.

Op de arm, voltage erop en voila! mijn hand bewoog vanzelf ! heel vaag gevoel! Mijn vingers bewogen, mijn hand ging heen en weer. Makkelijk eigenlijk, zelf geen moeite hoeven doen om iemand bijna een klap voor d'r kop te verkopen! (denk dat ik dat apparaat maar eens ga lenen, zo van : ja sorry kan er niets aan doen, apparaatje he hahaha )

Andere arm volgde ( de arm waar ik het meest last van heb ) en het hele circus weer in gang. Deze keer duurde het langer voor mijn hand ging 'wapperen'  dus voor mij was het geen hogere wiskunde ... bij deze arm zit het echt verkeerd.

Bij tante Doc naar binnen, kei-leuk mens!
Een van de vragen was ; heb je minder kracht in je hand?
Ik: euh ja vooral links
Zij: en hoe merk je dat dan bijv? 
Ik : nou mijn kleinzoon was er gisteren en toen ik zijn fles ... 
kreeg niet de tijd om door te praten
Zij: huh?? kleinzoon?? hoe oud ben je dan?? 
Jaaaaaaaaa, die scoorde punten hahaha

Extra onderzoeken waren vereist... nogmaals 'stroom' / ' voltage'  op mijn arm ( links) ... maar ... omdat ik zoveel afgevallen ben ( en er wat 'vellen' hier en daar hangen)  was dit moeilijk te meten. Toch poging 2 en 3 en yup ... er werd een diagnose gesteld.
Lang verhaal kort, aan beide kanten het carpaal tunnel syndroom ( goh verrassend ) en daarbij geïrriteerde zenuwbanen in de onderarm en een slijtage in de linker onderarm en elleboog. 

Opereren aan de elleboog ben ik te jong voor ( Yeahhh volgende punten gescoord door Tante Doc) dus dat moet met rust en aanpassingen op de werkvloer minder worden. De polsen echter ... ja ... daar gaan we injecties in zetten ... euh ... poeh...
Owww ( aldus Tante Doc ) maar het zijn schattige naaldjes hoor ... euh ...
Oke ... kom maar op dan, schattig ... daar ga ik dan maar voor!

Naaldjes waren indd niet te erg ( ook nog eens roze van kleur ... heel schattig ) en de uiteindelijk injecties vielen wel mee.
Daarna, geen gevoel meer in mijn handen, heel vaag dat je je vork uit je handen laat vallen als je wilt eten of je wilt een pan optillen maar dat gewoon kan vergeten! ( jongens hellllllllllllp! )

Nu .. vooral een irritant pijnlijk verdoofd gevoel in mijn linker arm / hand. Maar 1 ding is zeker... de vergadering morgen gepland van 15.00 tot 21.00 notuleren ... die gaat 'm niet worden! Maar gelukkig geen gips, dus aankomende week op vakantie naar Sandra en de meiden met Indy en kan er gewoon gezwommen worden!!

( en nu maar hopen dat de injectie gaat helpen en ik niet alsnog onder het mes hoef



zaterdag 18 februari 2017

What hurts the most ....

Geweldig nummer! En deze versie is veruit de beste!




I can take the rain on the roof of this empty house
That don't bother me
I can take a few tears now and then and just let 'em out
I'm not afraid to cry every once in a while
Even though goin' on with you gone still upsets me
There are days every now and again I pretend I'm okay
But that's not what gets me

What hurts the most was being so close
And havin' so much to say
And watchin' you walk away
And never knowin' what could've been
And not seein' that lovin' you
Is what I was trying to do!



woensdag 15 februari 2017

Tennis- of golffarm zonder te sporten!

Al op mijn 28ste is er Artrose geconstateerd in mijn schouders en handen. De ene keer heb/ had ik er meer last van als de andere keer. Ik weet dus eigenlijk niet beter als mijn handen en schouders doen soms even wat zij zelf willen en heb eigenlijk bijna elke dag wel (lichte) pijn.
Soms sta ik met een bord in mijn handen en als ik het bord dan neer zet blijven mijn vingers in dezelfde houding staan als toen het bord nog vast gehouden werd ( heel lullig gezicht ) offe ... heb je een pen in je handen hoef je niet eens kracht te zetten want die pen blijft dan toch wel hangen (soms heel handig)
Minder is de pijn die ik op zo'n moment heb maar na een paar sec, soms minuten trekt ook dat grotendeels weg en kan ik weer vrolijk verder.

Nog veel minder fijn is de pijn in mijn schouders, kan je je voorstellen dat je je armen nog niet voor de helft op kan tillen, juist op het moment dat je 's ochtends je bh vast staat te maken!
Of als je een buikslaper bent ,als ik, met je armen 'boven' je onder je kussens en je 's nachts wakker word omdat je je armen niet meer ( zonder pijn ) naar beneden krijgt ... Niet grappig!

De laatst weken, heb ik zowel overdag als 's nachts in beide armen pijn. Ik ben geen pieper, absoluut niet, ga vaker te laat als op tijd naar tante Doc maar dit was/ is niet leuk meer. De hele dag en nacht heb ik slapende handen/ armen en vooral mijn linker onder arm staat zo'n beetje heel de dag ' in brand ' met een vervelend soort onderliggend gevoel van spierpijn.
Dus ... toch maar weer terug naar tante Doc. , wat vragen, wat 'oefeningen'  wat testjes ... en wat blijkt

Ik ben gewoon Kei Sportief! want 90% zeker dat ik een Tennis offffffff... (heel sjiek, past eigenlijk nog veel beter bij mij) een Golff arm heb
 ... ja ja ! 

Goh ... wie had dat gedacht, Moi ... zo sportief dat ik er blijkbaar geblesseerd van ben geraakt! Ha!! ik wist het! Maar goed ... dit betekent een onderzoek door de Meneer de Neuroloog. Ik heel optimistisch! Kom maar op, deze pijn is niet lekker zeg maar. 
Een doorverwijzing was zo gemaakt en hup naar huis. Thuis de doorverwijzing eens gelezen en wat blijkt : ze gaan naaldjes in mijn arm(en) zetten, daar komen een soort stroomschokjes ( wat een ' licht onaangenaam gevoel' zou geven volgens de uitleg HuHuh! ) doorheen en dan kunnen ze met zekerheid zeggen of het om een ' zeer-sportieve-zonder-sport-verkregen-arm' gaat. 

Mocht dit zo zijn dan moet ik 5tot 6 weken rust houden. Woehahaha ja tuurlijk, en hoe ziet tante Doc dat voor zich? een enorm drukke baan, kinderen, huis, het heen en weer crossen naar de sportclubjes van Indy enz ?? nou nou nou ? 
En toen ging tante Doc dreigen: Nou dan ga je eerst 6 weken met je ene arm in het gips en dan 6 weken met je andere arm ...  Euh, oké oké, ik hou mijn mond wel weer pffff  ....... ik heb een hoop meegemaakt in mijn leven, geruime tijd in een rolstoel gezeten omdat ik een behoorlijk stuk uit mijn onderbeen kwijt raakte door een hondenbeet, mijn maag verkleining, flauw vallen op de snelweg door een poliep in mijn galblaas maar gips ... nee nog nooit!

Ik wacht het onderzoek volgende week maar af en denk dan maar : .. blijkbaar moet er voor een gips-arm ook een eerste keer zijn. ( ben wel heel benieuwd trouwens of er dan nog mensen in mijn buurt zijn die ruzie willen maken ;-) 

dinsdag 7 februari 2017

Nieuwe opmerkingen van het spul

Indy 8 jr:
Indy heeft een broodje hamburger liggen, compleet met sla en saus. Omdat het nog ' te heet ' is wacht ze nog even.
Ik pak het broodje en begin het in stukjes te snijden
Indy: ja nou .. nu hoef ik het niet meer hoor, dit lijkt toch nergens meer op!

Roos ( vriendinnetje van Indy ) 10jr
Als ik de meiden naar school breng laat Roos horen dat haar schoenen piepen als ze op een bepaalde manier loopt
Dorian ( die er op dat moment bij is) owww dan zijn jouw schoenen gemaakt van muizenleer
Roos kijkt Dorian aan met een blik van : nou jij weet er dus helemaal niets van
Roos: Wies , weet je wat nou zo makkelijk is, als ik thuis ben en ik weet niet waar mama is piep ik zo met mijn schoenen over de grond en dan roept mama : Roos niet doen, en dan weet ik gelijk waar mama is!

Dorian 19jr:
Dorian en ik kijken samen Shock Doc en dit keer gaat het over jongens die op hoge hoogten (in mijn ogen ) enge capriolen uithalen. Lopen over de hoge brugdelen, staan op de rand van hoge gebouwen allerlei acrobatische trucjes uit te halen enz.
Dorian: wat zou jij doen al ik dat doe? 
Ik : dan sla ik je dood!
Dorian: ja lekker heb ik die brug overleefd en sla jij me dood! 
Dorian: maar wat ik me afvraag, als je zoiets gedaan hebt wat kan er dan nog enger zijn
Ik : mij op dat moment onder ogen komen, geloof me dat dat enger is!!
Dorian: oké ik verhuis naar A. (mijn broer)
(alsof dat helpt op zo'n moment hahahaha denk dat die nog veeeeeeeeeel enger is dan!! )