Met lood in mijn schoenen ( bij nader inzien misschien niet zo slim gezien ' de stroom ' die ik zou gaan geleiden ) en supported door mijn lieve moeder, vanmiddag richting ziekenhuis.
Nee hoor, ik was niet zenuwachtig of bang, dat boeit me echt allemaal niet, heb me zo vaak ergens druk om gemaakt waarvan ik achteraf dacht : oké was dit het nu?
Zowaar op tijd de spreek/ behandelkamer in geroepen en daar werd een soort ijzeren plaatje op mijn ene rechter hand gelegd, naaldjes in mijn onderarm en toen kwam ' het ' stroom apparaat tevoorschijn.
Op de arm, voltage erop en voila! mijn hand bewoog vanzelf ! heel vaag gevoel! Mijn vingers bewogen, mijn hand ging heen en weer. Makkelijk eigenlijk, zelf geen moeite hoeven doen om iemand bijna een klap voor d'r kop te verkopen! (denk dat ik dat apparaat maar eens ga lenen, zo van : ja sorry kan er niets aan doen, apparaatje he hahaha )
Andere arm volgde ( de arm waar ik het meest last van heb ) en het hele circus weer in gang. Deze keer duurde het langer voor mijn hand ging 'wapperen' dus voor mij was het geen hogere wiskunde ... bij deze arm zit het echt verkeerd.
Bij tante Doc naar binnen, kei-leuk mens!
Een van de vragen was ; heb je minder kracht in je hand?
Ik: euh ja vooral links
Zij: en hoe merk je dat dan bijv?
Ik : nou mijn kleinzoon was er gisteren en toen ik zijn fles ...
kreeg niet de tijd om door te praten
Zij: huh?? kleinzoon?? hoe oud ben je dan??
Jaaaaaaaaa, die scoorde punten hahaha
Extra onderzoeken waren vereist... nogmaals 'stroom' / ' voltage' op mijn arm ( links) ... maar ... omdat ik zoveel afgevallen ben ( en er wat 'vellen' hier en daar hangen) was dit moeilijk te meten. Toch poging 2 en 3 en yup ... er werd een diagnose gesteld.
Lang verhaal kort, aan beide kanten het carpaal tunnel syndroom ( goh verrassend ) en daarbij geïrriteerde zenuwbanen in de onderarm en een slijtage in de linker onderarm en elleboog.
Opereren aan de elleboog ben ik te jong voor ( Yeahhh volgende punten gescoord door Tante Doc) dus dat moet met rust en aanpassingen op de werkvloer minder worden. De polsen echter ... ja ... daar gaan we injecties in zetten ... euh ... poeh...
Owww ( aldus Tante Doc ) maar het zijn schattige naaldjes hoor ... euh ...
Oke ... kom maar op dan, schattig ... daar ga ik dan maar voor!
Naaldjes waren indd niet te erg ( ook nog eens roze van kleur ... heel schattig ) en de uiteindelijk injecties vielen wel mee.
Daarna, geen gevoel meer in mijn handen, heel vaag dat je je vork uit je handen laat vallen als je wilt eten of je wilt een pan optillen maar dat gewoon kan vergeten! ( jongens hellllllllllllp! )
Nu .. vooral een irritant pijnlijk verdoofd gevoel in mijn linker arm / hand. Maar 1 ding is zeker... de vergadering morgen gepland van 15.00 tot 21.00 notuleren ... die gaat 'm niet worden! Maar gelukkig geen gips, dus aankomende week op vakantie naar Sandra en de meiden met Indy en kan er gewoon gezwommen worden!!
( en nu maar hopen dat de injectie gaat helpen en ik niet alsnog onder het mes hoef )
Geen opmerkingen:
Een reactie posten