Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management assistente, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Bezig zijn met: werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Allergisch voor: onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.


~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

donderdag 27 september 2012

Mijn maagverkleining het vervolg

Toen ik bij kwam was ik zo ontzettend misselijk zoals ik altijd ben na een operatie.
Ik vertelde de verpleegster aan mijn bed hoe ik me voelde en vertelde er gelijk bij dat ik altijd flauw val als ik ga overgeven.
Gelijk na ik dat gezegd heb voel ik een golf opkomen en zegt de verpleegster dat ze het op de monitor ziet met de opmerking: ja daar ga je! En ik was weer even in het land van de onder-zeil-zijnden.

Als ik bij kom staat de verpleegster nog naast me en verteld me dat ik in mijn hand een morfine pomp heb die ik echt moet gebruiken als ik pijn krijg. Voor ik weer in slaap val knik ik nog even en ben weer een tijdje in de off modus.
Na ( voor mijn gevoel uren ) een poosje komen ze me halen en word ik naar boven gebracht naar de zaal.
Als ik met mijn bedje op zaal sta zegt de zuster dat ze Roy gaat bellen, met dat ze de zaal afloopt zie ik Roy en Dorian net langs lopen. Een dikke kus van beide verder en ik ben weer in de slaap modus.
Van de hele dag krijg ik weinig mee en ben eigenlijk pas weer wakker als Roy de zaal weer op komt met Dorian Ryan Indy en mijn moeder.
Hoe fijn ik het ook vond om ze weer te zien ik vond het eerlijk gezegd ook heerlijk toen ze weer gingen, viel toch steeds in slaap en was constant zo misselijk als wat.
Om de paar uur gaven ze wat tegen het misselijk zijn maar dat hielp steeds maar even.

Als de avond verpleegster met de medicatie op zaal komt vertel ik haar dat ik nog altijd zo misselijk ben en zij oppert dat het ook kan komen door de morfine!! Ik ken genoeg mensen die graag een shotje morfine zouden hebben .. nou ze mogen die van mij want toen ik stopte met de morfine was ik binnen 2 uur van de misselijkheid af en pijn had ik verder ook niet!
Die nacht heb ik behoorlijk beroerd ( zeg maar helemaal niet ) geslapen omdat je natuurlijk de hele dag al slaapt. Daarbij komt dat het infuus nog in mijn hand zat en hoewel ik de morfine pomp niet gebruikte lag dat ding nog wel altijd aan mijn infuus vast ( een soort 'bomvormig' apparaat ) Dus elke keer als ik wilde draaien op mijn andere zij/ rug enz werd ik zo wakker van : ow ja .. infuuslijn mee en morfinepomp mee, ik was als de dood dat het naaldje mijn hand uit zou schieten!

Toen we de volgende dag mochten drinken was ik er dan ook als de kippen bij om gelijk de glazen te legen des te eerder mocht ik van het infuus ( had ik bedacht)
Gelukkig werd ik die ochtend al van 'de bom' verlost dus dat was 1 ballast minder!
Gelijk gevraagd of ik mocht douchen ( en dat mocht! ) en ik voelde me al een heel stuk beter, alleen de hoofdpijn die ik had gekregen ging maar niet weg.

Ik moet zeggen dat ik me redelijk vermaakt heb op de zaal, beetje lezen, tv kijken ( de tv's stonden zo afgesteld dat als 1 van ons zijn/ haar tv over zette de rest ook over sprong .. in het begin wel lachen. op den duur irritant ) , beetje slapen, wachten op bezoek en wat kletsen.

Die dag mocht het infuus uit mijn hand en kon ik die nacht eindelijk 'normaal' gaan slapen. Na een kwartier weer op mijn zij gelegen te hebben was ik het zat en deed ik een poging om op mijn buik te gaan liggen .. ( zoals ik altijd slaap ) en .... jaaaaaaaaa dat lukte!! Heerlijk !!  Die nacht heb ik super geslapen! op de hoofdpijn na de nog altijd aanwezig was.

Zondag's kwam de dokter op de zaal en vertelde me dat ik hoogst waarschijnlijk maandag naar huis mocht! Hoe lekker het ook was om eens rustig aan te doen en eindelijk dat boek eens te lezen (had er geloof ik 4 bij me ) het idee om weer naar huis te gaan beviel me ook wel.
Jerry en Nikkey kwamen die dag langs samen met oma uit Utrecht en Ryan.
Omdat ik nog altijd zo'n pijn in mijn hoofd had stelde Jer voor om eens naar beneden te lopen, beetje frisse lucht ander omgeving wie weet ... De hoofdpijn zakte wel wat maar zodra ik weer op zaal was kwam het weer in volle hevigheid op zetten.
De avond verpleegster ( wonder mens ) zei me dat ze het aan me kon zien en dat ik letterlijk scheel keek maar dat ik toch echt geen paracetamol meer kon krijgen omdat ik er al 8 op had die dag ( en dan dus alleen tegen de hoofdpijn want ik had totaal geen pijn door de operatie ) ze vroeg me of ik wel genoeg dronk en toen begon er een lichtje te branden.
Ik ben een bak koffie gaan halen en ... et voila!! FOETSIE hoofdpijn!
Conclussie : Wies is een koffie junk!!

Maandag ochtend hoorde ik dat ik echt naar huis mocht dus gelijk alles in de tas en Roy gebeld dat ik toch echt naar huis mocht .. en tegen 13.00 was ik weer heerlijk thuis.
Op de poort hing in grote letters: Welkom thuis mama ... en binnen hingen overal slingers!!!
Heerlijk om weer thuis te zijn.

Word weer vervolgd.

~*~ Liefs Wiesje ~*~

2 opmerkingen:

  1. Hoi Wiesje bedankt voor je berichtje op mijn Blog, Ja het is best heftig...
    Maar ik heb weer genoten van je verhaal, een bakkie koffie doet wonderen, maar lekker thuis zijn ook, ik wacht met spanning op het vervolg,
    Een fijn weekend
    Truus (*_*)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die misselijkheid na een operatie is ook de reden waarom ik toch maar liever voor een ruggeprik ga als het kan.
    En die koffie verslaving? Ik weet er alles van hahaha

    BeantwoordenVerwijderen