Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management ondersteuner , controle freak , eigenzinnig, soms hard maar vaak te soft, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Ik hou van: mijn werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten. (liefst elke dag!)Maar .. eet absoluut geen vlees!!!

Kan heel slecht tegen onverwachte veranderingen , drukte ( in de vorm van drukke mensen/ herrie ) , liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.


Mijn blog gaat over mijn leven, het wel en wee van mijn kinderen en mij. Gewoon een alleenstaande moeder met 4 kinderen .... wat kan daar nu interessant aan zijn ... en toch .. een vaste groep volgers uit zowel binnen als buitenland.

~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

zondag 13 augustus 2017

Vakantie's zoals ze hier altijd gaan, vol verschillende dingen!

Een aantal heerlijke dagen gehad in Brabant, op Texel en in Amersfoort en daarna terug de werkelijkheid in rollen.

Vorige week mijn ' oude beroep ' weer opgepakt, en aan het waken geweest bij Nala, een mama poes die op bevallen stond. Een aantal weken geleden is Nala op een onbewaakt ogenblik ontsnapt en kwam na een paar dagen met ' een verrassing' in haar buikje terug ;-)

De eerste kitten werd dood geboren, 's ochtends om half 5 kreeg ik een apje van haar baasje.
Gelukkig had ik een auto voor de deur staan en ben er in gesprongen om Nala en haar baasje bij te staan.
Nala had geprobeerd haar dode kitten te 'ruimen'  (instinct, in het wild moeten dode jongen opgeruimd worden om de vijand geen kans te geven het nest te vinden)  heel de onderkant van het diertje was weg. ( een begin van het opeten van de kitten om het te ' ruimen' )

Om 10.00 was er verder nog geen kitten te bekennen ( we wisten dat er minimaal 2 kittens in Nala's buikje zouden vertoeven ) dus de dierenarts ingeschakeld.
Overlegd wat verstandig zou zijn ( is voor mij natuurlijk ook even geleden dat ik met een 'kattenbevalling' te maken had ) en hij wilde toch wel heel graag controleren hoe het met de kitten(s) was, en of er uberhaupt nog leven te vinden was ...

Omdat haar baasje moest gaan werken ben ik gebleven en heb ik het kattenmandje gepakt .. Nala er in en de dierenarts terug gebeld om te vragen hoe laat we welkom waren ....
Terwijl ik aan het bellen ben zie ik ineens .... Nala de huiskamer in komen wandelen!! Kan je vertellen dat het wel een heel apart gezicht is, heb je een kat in een mandje hebt gestopt en dan ineens diezelfde kat de kamer in zien lopen!!
Wat blijkt .. .Nala heeft het deurtje naar binnen! getrokken en kon er zo uit.
Effin ... Nala in de kattenmand in de auto handdoek er overheen ( donker maken maakt vaak rustig ) en naar de dierenarts.
Onderweg naar de dierenarts zie ik op de snelweg ineens een kattenkopje om de handdoek heen komen!!! Damnnn !!! , snel de vluchtstrook op, Nala terug in de kooi ( heel gevecht! ) , deurtje dicht en met 1 hand het deurtje dichthouden en met de andere sturen! (oke verkeersveiligheid is anders! )

Er werd een echo gemaakt en  we zagen 2 kittens vrolijk rond dartelen in Nala's buikje!
Nala vond alle aandacht wel leuk en lag te knorren op haar rug terwijl het echo apparaat over haar buikje schoof.
Overleg met de dierenarts, 3 mogelijkheden:
1: afwachten, Nala was nog helemaal niet moe en had geen 'baringsnood'
2: weeen opwekkers maar dan moesten de kittens er binnen 20min zijn en zo niet dan zou automatisch
3: de keizersnede in werking gaan.

Omdat Nala's baasje toch onderweg naar huis was kon ik haar niet bereiken ( iemand die Wel verstandig is in de auto ;-)  ) overleg met haar dochter gehad.
Samen met de dierenarts besloten dat we zouden wachten, op zich moest Nala het aan kunnen, ze had immers die ochtend een kitten geworpen dus daar zou het niet aan liggen.
Thuis gekomen liep Nala vrolijk rond, ging hier en daar liggen, kroop bij haar baasje op schoot en vond het allemaal niet zo spannend leek het.
Zo tegen 16.00 vonden haar baasje en ik dat het toch wel lang ging duren en werd er opnieuw met de dierenarts overlegd.
Nala weer in het kooitje gezet ( nu haar baasje op de achterbank erbij ) en weer naar de dierenarts.
Hij vond ook dat er nu echt ingegrepen moest worden en er werd een keizersnede met gelijk een sterilisatie ingezet. (om de ik-loop-weg-en-kom-met-baby's-terug perikelen in de toekomst uit te sluiten)

Lang verhaal kort: de kittens van Nala waren niet levensvatbaar en dat is erg genoeg natuurlijk maar Nala had het overleeft en dat was ook een puntje natuurlijk. Op naar huis voor het herstel.
Toen ik 2dagen later ging eten bij haar baasje was ze nog altijd wat rillerig en had zo af en toe 'niet zo'n best humeur en ik blaas naar iedereen die langs komt momentjes ' ... Maar logisch als je nagaat wat het beestje heeft meegemaakt.

Ondertussen zijn we ruim een week verder en begint Nala weer de oude te worden, al met al een heel avontuur .... denk dat Nala wel 2x nadenkt voor ze weer een keer ontsnapt ....
Hoewel .... 




1 opmerking:

  1. Mijn vriendinnetje kon het toch weer niet laten? Jou kennende vond je het heerlijk om weer zo met de dieren bezig te zijn.
    Jammer dat het zo afliep, maar zoals je al zei, dat de moederpoes het overleefd heeft is het belangrijkste.
    Knuffel Mich

    BeantwoordenVerwijderen