Haar vader was er op dat moment ook en die heb ik nog nooit zo snel zo hoog (over de bakrand ) zien springen!
Gelukkig bleek het ook dit x een kwestie van vallen en opstaan en blauwe plekken te zijn.. maar toch!
Afgelopen zaterdag begin vd avond vraagt Indy of ze nog even naar buiten mag om te skeeleren.... tuurlijk kind ga lekker, het is vakantie!
Een half uur later staat ze huilend voor de deur en 1 blik op haar pols zei me al genoeg ... een blik van herkenning... die was gebroken.
Dokterspost gebeld en binnen 10min waren we daar, hoefden niet eens in de wachtkamer gelijk door naar de SpoedEisende Hulp ..
Foto maken ( lief lachen zat er niet in dit keer ) en in overleg met de dokter.
Op mijn vraag: is het een rechte breuk ( alsof ik jaaaaaaaaaaaaaaren lange ervaring had ) werd bedenkelijk gekeken .. nee dus .. scheve breuk dus ... moest gezet worden. Omdat Indy astmatisch is mocht ze ook nog eens geen lachgas maar moest de pols verdoofd worden met een spuit.
Indy in paniek (die is sowieso panisch voor spuiten ) en huilen, en ik ... ik weet heeeeel goed hoe die spuit voelt en kan je vertellen ... dat is Kei Niet Grappig!
Elmo ... Elmo was niet mee naar het ziekenhuis, de dokter ( enorm lief ) 'nou dan wachten we natuurlijk want Elmo moet er wel bij zijn!
Ryan gebeld, vriendin Karin gemobiliseerd en Elmo werd gebracht samen met Donut , Indy haar mega grote beer!
Toen haar 'vriendjes' er waren kwam de dokter met de spuit aan gelopen, nog altijd paniek natuurlijk maar toen de verdoving eenmaal gegeven was kreeg ze al wat meer praatjes (en Elmo kon gelijk verbonden worden ;-) )
Naar de gipskamer waar de breuk gezet moest worden. Ook niet zo'n heel gezellig moment maar nadat de eerste 'gips'plak erop lag ging het al beter.
Zondag terug voor de gips controle, maandag terug naar de trauma arts om te kijken of de breuk goed gezet was. ....
Ons geluk uiteraard ... Nope ... dus ... woensdagochtend om 7.00 mochten Indy , papa en ik ons melden in het ziekenhuis en om 8.00 zou mevrouw naar de operatie kamer gaan op om een pen in haar polsje te krijgen.
Uiteraard ... computerstoring, dus ging de prinses pas rond 8.45 naar beneden. Papa ging mee de operatiezaal in om bij haar te blijven tot ze zou slapen. Omdat Indy nog licht genoeg was / is mocht ze gelukkig onder narcose met een 'kapje' en hoefde ze toen ze nog wakker was geen infuus.
Maar hoe je daar dan als ouder staat te wachten, die spanning ... elke keer dacht ik dat ik haar hoorde huilen, dat ze toch een infuus naald in haar handje kreeg maar niets was minder waar gelukkig.
Na een kwartiertje ongeveer ( of was het nu eerder ... ) kwam Roy weer in de wachtkamer, 1 blik naar elkaar was genoeg! Wat Is Dat Kut!! alle ellende van tijdens haar geboorte kwam weer terug! zowel bij Roy als bij mij, bah!
De operatie zou ongeveer 3 kwartier tot een uur duren, dat moment maar even aangegrepen om de auto op een 'niet betaalde' parkeerplek te zetten want dat kost ook kat en kogel. Toen ik terug kwam en net een beker koffie kreeg kwam de verpleegster me al halen, Indy was al klaar!!
Mevrouw deed haar ogen open, op mijn 'ga nog maar even lekker slapen meisje' kreeg ik gelijk 'nee hoor ik heb geen slaap meer' ... ( eigenwijsje) !!
Omdat ze zo'n dorst had kreeg ze een ijsje, haar ( en papa's ) favoriet .. een Perenijsje! maar ze bleef mopperen dat het ijsje wel lekker was maar niet tegen de dorst hielp.
Na een foto van haar pols mochten we weer naar boven naar de afdeling waar ze uiteindelijk wel drinken mocht. Alles was goed gegaan en na een paar uur mocht mevrouwtje naar huis.
De dag van de operatie heeft ze nog veel pijn gehad maar sinds gisteren gaat het gelukkig al een heel stuk beter .... gelukkig maar want vanavond vertrekt ze om voor 3 weken met haar papa en Evelien op vakantie te gaan ...
En hoewel ik weet dat ze in (zeer) goede handen is bij Roy&Eef zou ik nu heel graag een vliegje zijn en mee gaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten