Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management secretaresse, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Ik hou van: mijn werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Kan heel slecht tegen onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.

Mijn blog gaat over mijn leven, het wel en wee van mijn kinderen en mij. Gewoon een alleenstaande moeder met 4 kinderen .... wat kan daar nu interessant aan zijn ... en toch .. een vaste groep volgers uit zowel binnen als buitenland.

~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

woensdag 13 september 2017

Weer starten met een paar uur werken!

Vorige week bij mevrouw de Neuroloog op bezoek geweest, wat een enorm leuk mens is het toch!
Pakt ze heel voorzichting mijn linkerhand , ' ow nee ... de rechter moet ik hebben '  ...
Ik:  ' nou die is gebroken geweest '
De Neuroloog laat als door een wesp gestoken mijn hand los, kijkt me aan en zegt: he?? je had toch last van je linkerhand ?
Ik heb maar voorgesteld om er een bak koffie en doos koekjes er bij te nemen om het hele verhaal eens door te nemen :-)

Lang verhaal kort, de operatie aan mijn linkerarm was / is gelopen zoals het hoort, indd de pijn aan de zijkant van mijn arm is zo goed als weg ... echter ... de pijn boven op mijn linker onderarm is er nog altijd.
Dit zal ook zo blijven, de zenuw in mijn elleboog zit nog altijd vast en zal ook niet uit zichzelf los komen.
Opereren zou je dan zeggen ... Nope! deze operatie is extreem pijnlijk en bij 60-70% van de gevallen blijft de pijn toch.
Aan de andere kant is deze elleboog versleten en zal ik dus altijd pijn hebben en houden .... gipsen om de rust er in te krijgen gaan ze ook niet doen omdat ze bang zijn voor spierdystrofie.

Hmzzz dus ... nadat de koffie en de koekjes op waren plan de campagne in elkaar gestoken. Beginnen met 2 dagen per week werken en dan het liefst met minimaal een dag er tussen en zo langzaam opbouwen. En over 2 maanden terug om te kijken hoe het gaat en eventueel toch nog wat 'actie'  te laten ondernemen.
Echter .... daar ging ' het PZ opperhoofd '  niet mee akkoord.

Een gesprek werd ingepland en mij werd vriendelijk doch dwingend verteld dat ik 2 dagen per week 3 uur op audientie mocht komen!
Dus , op maandag  kom ik weer fris en fruitig 'mijn' kantoor op huppelen en .. vind daar een andere secretaresse achter ' mijn ' bureau! ( wist ik natuurlijk, mijn 'invaller'  maar toch ziet dat er heeeeeel apart uit! )
Deze mevrouw houdt duidelijk van een andere werkomgeving als ik! mijn foto's zijn foetsie! de koekjes- en snoeppot zijn foetsie! uhm .... oke oke ... ik hou me nog even rustig, voorlopig ben ik toch nog niet helemaal back! maar ... zo in Januari ( de verwachting is dat ik dan weer helemaal de scepter zwaai in 'mijn' kantoor ) ga ik toch weer wat 'nostalgie'  terug halen!

Verder is het wel een heel leuk mens trouwens! ze heeft de mannen behoorlijk onder de duim, dat heb ik wel gezien en daar kan ik nog wel het een en ander van haar leren, dus ik denk dat ik ook maar wat minder 'lief'  ga zijn daar!

Ik ga het wel weer meemaken!! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen