Wiesjes wereld.

Mama van 3 Daltons: Jerry (1991) , Dorian (1997) , Ryan (1998) en prinsesje Indy (2008) Trotse oma van kleine Callen (2016) en daarbij ook nog baasje van Roma, ons honden-monster (2012)

Management assistente, controle freak , eigenzinnig, eigen wil, eigen gedachten, onzeker, verlegen, dwars, open, meegaand, druk en meestal wel vrolijk.

Bezig zijn met: werk, muziek, lezen, schrijven, fotograferen, eerlijke / oprechte mensen, cabaret, koffie super verkeerd, zoete witte wijn, likeur 43, sushi, Indonesisch, Turks, Thais eten.

Allergisch voor: onverwachte veranderingen, liegen en bedriegen, ontrouw, brutaliteit, dronken mensen ,agressie, smakken en boeren, de 'hier ben ik' , de 'ikke ikke ikke'mentaliteit.


~*~ Wiesjes huishouden,... geen standaard maar wel gezellig en altijd wat te beleven huishouden. ~*~

vrijdag 14 april 2017

Operaties die niet doorgaan en gips daarvoor in de plaats

Een iets andere hoe-zit-het-met-de-pijn-in-je-linker-arm-perikelen up-date als verwacht .....

Vorige week woensdag ging ik vol goede moed naar het ziekenhuis voor mijn afspraak met de neurologe.
Een en ander doorgesproken met als conclusie dat er te weinig vooruitgang in mijn linkerarm zat/zit en een operatie dus noodzakelijk is.
Afspraak op 2 mei voor de operatie aan mijn linker pols, daarna in juni terug om de vooruitgang te bekijken met daarop waarschijnlijk een operatie aan mijn linker elleboog ... geen prettige vooruitzichten dus maar goed als dat helpt....

Einde van die middag liep ik in mijn tuin met een plantje richting de schutting om het in een potje te zetten...
Hiervoor moest ik over een uitstekend-stukje-balk stappen, maar, waarschijnlijk door mijn 'wazige' gevoel was die 'overstap' toch net iets anders dan ik ingeschat had... en voor ik er erg in had kwamen de stenen in de tuin wel heeeeeeeeel snel dichterbij!

In een flits dacht ik ' weet je wat, ik doe mijn tjakka slag en sla de biels waar ik met mijn rechterhand op ga belanden gewoon door de midden ...'
Alleen ...... had ik blijkbaar niet genoeg geoefend en bleek de biels iets sterker dan ik dacht en zei niet de biels maar mijn pols 'krak'!
Een blik op mijn pols vertelde me al genoeg ..... de omvang begon al gelijk toe te nemen , de pijn behoorlijk heftig en mijn vingers werden ,naast dik en blauw, ongevoelig en kon ik niet meer bewegen. ( op dat moment was ik zoooo blij dat ik geen ringen droeg )

Indy zat in de woonkamer, Ryan boven en Dorian was onderweg naar huis, zaak om rustig te blijven voor Indy * terwijl ik in gedachte al het hele Halleluja had gezongen en gevloekt! *
Maar.... nadat ik Indy had geroepen kwam ook ons 'varken' naar buiten gestormd ... en die zag ik denken....'heey dat is leuk het vrouwtje ligt op de grond te spartelen! speeeeeeelen!!!!!!
Nadat Indy eerst lichtelijk in paniek raakte toen ze me op de grond zag zitten rende ze naar binnen om Ryan te roepen, die stond met 2 tellen beneden en had gelukkig de tegenwoordigheid van geest om gelijk de ijs-packs uit de vriezer te halen.

Lang verhaal kort ... Dorian gebeld, dokterspost gebeld en hup naar t ziekenhuis.
Een foto leerde ons dat mijn pols inderdaad gebroken was  ( aaahhh de krak!! ) alleen waren de gebroken delen ook nog over elkaar heen geschoven!
Een lief klein Japans vrouwtje kwam mijn kamer binnen, stelde zich voor als de  dokter en vertelde me dat ze me een spuit in mijn pols zou geven die niet zo prettig zou zijn .... Dus tanden op elkaar ... niet zo prettig was mild uitgedrukt!! Maar voordeel .... de pijn verdween langzaam aan ....Wiesje kreeg weer meer praatjes .... niet wetende dat ik 15min later naar de 'Martelkamer' gebracht zou worden !

Mijn vingers werden in een soort uitgerekte 'rieten hoesjes' gehangen waarna ze aan een apparaat bevestigd werden die daar aan ging 'trekken'
Dorian maakte de opmerking dat het op Japanse vingerhoedjes leek .... Ik kan je vertellen dat als de jongens iets herkennen uit een game dit geen goed teken is!!!
De dokter stond aan mijn rechterkant en de assistente aan de linker, op het moment dat de assistent tegen mij begon te praten en ik haar aan keek plantte de dokter ineens haar knie met een 'klap' tegen mijn pols waardoor de breukdelen weer tegen elkaar aan waren geschoten.
Ik 'zong' het ' Halleluja' in 6 talen zowel van voor naar achter als andersom en Dorian mocht daarna wat rek en strek oefeningen doen om zijn vingers waar ik in kneep weer in de normale vorm te krijgen.
Daarna ging t snel. een 'gipsspalk' erom heen nog een controle foto om te zien of de breukdelen nog goed op/ tegen elkaar zaten  wat gelukkig het geval was ( anders zou er een operatie volgen) , en naar huis. Volgende ochtend terug naar de gipskamer waar een zeer aangenaam persoon bekeek of het gips goed zat en over een week terug voor 'breukcontrole' en ander gips.

Die afspraak stond gisteren, wederom naar de-zeer-aangename-meneer-op-de-gipskamer-die ik-iets-minder-aangenaam-vond-toen bleek-dat-hij-mij-weer-in-het-martelwerktuig-hing-en-op-mijn-pols-duwde'  
Pols was nog wel blauw maar dat schijnt erbij te horen.

Speciaal voor de paasdagen maar een leuk kleurtje uitgezocht.
Gipsspalk eraf, nieuw gips/ kunststof er omheen en weer een controle foto. Alles nog steeds op z'n plek gelukkig, volgende week nog een controle foto en als t dan allemaal nog goed zit kan het niet meer fout gaan!





1 voordeel van dit alles, gedwongen niets doen (rechts kan ik niks/weinig, links mag ik nog steeds niks/ zo min mogelijk ) en dus laten de jongens en Indy vol overgave hun vaardigheden zien! Er wordt gewassen, gekookt, de stofzuiger gaat door het huis enz enz!
Zo blij dat ik ze dit van jongs af aan heb geleerd! En ik ..........dan maar verplicht mijn boekenkast door spitten!  ' heeeeeeeel vervelend ;-)  '



Geen opmerkingen:

Een reactie posten