huisje

Buiten guur weer, binnen is het gezellig en warm! 

Helemaal gelukkig in mijn / ons nieuwe huis! begin me er steeds meer thuis te voelen. 

Ons Vakantiehuisje!

Yeah, huisje begint nu aardig ' bewoonbaar'  te worden.

Afgelopen weekend is de papa van Indy geweest om te helpen Dorian zijn zolder kamer ' bewoonbaar'  te maken. Dorian blij, heel de dag samen met ' pa '  aan het werk op zijn kamer. Samen een hoop lol gehad en tussendoor gezellig met z'n allen wat gegeten, gedronken (bij) gekletst, gelachen en ' gediscussieerd '  tot laat op de avond. ( als vanouds zullen we maar zeggen )
Nu kan de zolder geschilderd worden en dan Dorian zijn spullen erin, is meneer zijn kamer ook klaar ( foto's volgen ) 

Morgen komt er uit onverwachte hoek iemand helpen om de laatste lampen, schilderijtjes en gordijn rails op te hangen! en dan is het wel zo'n beetje gebeurt. De laatste spullen uit de opslag halen en we zijn 'over' 

Dorian en ik noemen het nog altijd ons ' vakantiehuis'  zo voelt het nog wel, nog niet helemaal thuis maar zal met de tijd wel komen ( hoop ik dan, en anders verhuizen we tegen die tijd toch gewoon weer hahaha  )
Maar als ik zie hoe blij de kinderen zijn dat we hier weer wonen bedenk ik me dat ik dit al veel eerder had moeten doen! Voor mezelf ook, voel me hier ( bijna/ nog niet helemaal maar het komt )  thuis en het voelt goed!

Ik heb bij mezelf trouwens nog andere kwaliteiten ontdekt ... namelijk ... het pimpen van meubeltjes! een paar bijzet tafeltjes zijn onder het mes / de kwast gegaan en het is echt heel leuk geworden al zeg ik het zelf. Gelijk de eettafel onder handen genomen ( ging van bruin naar wit naar grijs ) en nu nog 2 kasten!
Een (nieuwe) andere bank zal het geheel compleet moeten maken ... en dan ... tja .. nieuwe uitdagingen zoeken !

Als het zonnetje nou voorlopig zo z'n best blijft doen en het nog een graadje of 10 warmer maakt.... gaan we de markten weer eens opzoeken en komt het allemaal weer goed!

En zo blijven we bezig! 

Met een adhd' er verhuizen vanuit een dorp naar een stad

Mijn huishouden telt 2 adhd' ers. en beide opgegroeid in een dorp in een doodlopende staat.

Dan ga je verhuizen naar een kleine stad, de ene ‘ past zich makkelijk aan’ de ander heeft er iets meer moeite mee.

In de straat waar we woonden kwamen er alleen mensen langs ons huis die bekent waren, zelden een vreemd gezicht. De auto’s reden er stapvoets en parkeerden vaak vlak voor onze deur.

Hier word iedereen die langs loopt met argwaan bekeken en als je buiten loopt wordt er vergeten wat we ook al weer gingen doen want er zijn zooooooooooooveel dingen om te zien. 

Je wandelt lekker in de buurt rond en dan ineens fladdert er iets omhoog vanuit de slootkant, terwijl er dan ook een auto langs raast  .. dan vergeet ze natuurlijk spontaan dat ze daar met een ander doel loopt en dat ze eigenlijk net bezig was om een lekker ‘ zit ‘ plekje te zoeken.

Als je zo om je heen kijkt zie je ook van alles wat er in het dorp niet rond liep …. Gesluierde mensen bijvoorbeeld.  Met een diepe rimpel in het voorhoofd en de bek nog net niet open werden deze dames nagestaard. Er werd spontaan vergeten om commentaar te geven ( te blaffen)  met een verbaasde kop loopt mevrouw verder.

Al die auto’s die voorbij razen, ze schrikt er van maar vind het toch ook wel erg interessant maar zoveel en die dan ook nog eens zo hard rijden … nee dat is iets wat alleen in de jonge jaren bekent was maar een lange tijd niet gezien is, en als je er dan heel hard achteraan wil rennen word je ook nog tegen gehouden door het baasje.

Om de haverklap loopt ze op haar achterpoten , alles is even interessant en leuk. Zooooooooveel hondjes hier in de buurt ( in onze oude buurt bijna geen andere honden ) en al die katten! Jippieeee! Ik ben al 3x bijna onderuit gegaan omdat mevrouw ineens ‘ buurkat’  zag lopen en daar toch wel eens even achteraan zou gaan maar vergat dat ze gewoon aan de riem vast zat.

Hordes met schoolkinderen op de fiets ’s ochtends vroeg … zoooo leuk om achteraan te rennen, want kindjes betekent Spelen! Iets wat ze heel graag doet met kinderen. En dan weer die vervelende riem!  ( wat weer een menig salto teweeg brengt als ze wordt tegen gehouden )

Maar … mevrouw heeft wel door dat we niet oversteken voor ze aan de rand van de stoep netjes is gaan zitten en .. dat het trekken met deze nieuwe riem niet zoveel effect heeft en eigenlijk niet zo prettig is.

Och wat – en wat + punten … ooit gaat ze het wel leren … onze Roma