Een jaar of 4-5 geleden werd er een dubbele nekhernia bij mij geconstateerd.
Samen met een dubbel beknelde zenuw in mijn armen was het plaatje compleet.
De neuroloog ( tof mens trouwens ) vertelde dat de radioloog helemaal in paniek naar haar toe was gekomen en dat het onmogelijk was dat ik nog normaal kon lopen en geen last had gezien de zenuwen in mijn nek echt bekneld zaten en de opening in mijn ruggenmerg zo goed als dicht zat .
Euh ....ik was toch echt lopend en zonder problemen boven gekomen? geen pijn of uitval te bekennen.
De opties : aankijken, spuiten in mijn nek of operatie.
Ik ben niet heel gek op spuiten en gekkigheid in mijn nek ( daarbij het advies van mijn lieve vriendin Mandy, ooit verpleegster, om dit niet te doen ) dus : nope
Operatie kan een verlamming , stem verlies of erger opleveren .... dus : nope
En dus besloten mevrouw de Neuroloog en ik dat we ( ik ) het nog even aan zou kijken gezien ik geen last had als alleen mijn armen.
Mijn armen dat was dus een ander verhaal.
Er werden spuiten in mijn armen gezet, rechts hielp ( gelukkig gezien ik rechtshandig ben) links deed niets en een operatie volgde. Na de operatie al die tijd geen last gehad,
In November 2021 werd ik opgenomen met een hartinfarct en na mijn revalidatie dacht ik weer helemaal op en top te zijn, weer op de goede weg te zijn en weer aan mijn conditie te kunnen werken en ging vol goede moed weer de alledaagse dingen doen.... dacht ik ....Toen ik weer een paar kilometer wilde gaan lopen viel het op dat ik last van mijn onderrug kreeg erger nog, als ik aan het aanrecht stond moest ik na een minuut of 10 gaan zitten door de pijn in mijn rug.
In december heb ik 2 weken een enorme hoofdpijn vanuit mijn nek gehad en heb ik mevrouw de neuroloog gevraagd of ik weer terug mocht komen voor een onderzoek.
Zij wilde het zeker voor het onzekere en gaf opdracht om een MRI scan te maken.
Nu weet ik niet of je weet wat een MRI inhoudt ... je gaat in een soort tunnel waar ze dan een scan maken van het gedeelte wat ze nodig hebben.
Als je claustrofobisch bent is dit wel een dingetje.
De vorige keer viel het met 100 procent mee, je ligt op een soort strijkplank, krijgt een 'masker met spiegel' op en gaat een tunnel in. Via die spiegel kan je weer uit de tunnel kijken en heb je niet helemaal het gevoel 'opgesloten' te liggen. Nu wil het dat ze bij ons in het ziekenhuis een of andere zwart/wit poster met allerlei 'verborgen figuren (vogels ed ) hebben hangen waar je dan naar kan kijken. Muziekje op en met de wetenschap dat een liedje gemiddeld 3 min duurt wist ik dat ik naar 5-6 liedjes weer 'losgelaten' zou worden.
De laatste keer (nu ongeveer 3 maanden geleden) mocht ik terug voor een dubbele scan. Een van mijn nek en een van mijn onderrug.
Concept was bekent, liggen, masker, spiegel, koptelefoon en gaan. Dit keer duurde het wel heel lang. Die 'vogel poster' had ik al helemaal uitgeplozen en ik was het zat! Vergeten muziek te vragen dus het 'opgesloten gevoel ' bleef hangen.
Na (voor mijn gevoel) een eeuwigheid hoorde ik door de geluidsinstallatie "zo mevrouw dat was de nek nu gaan we de onderrug doen '
Euh.... en hoelang duurt dat
'een minuutje of 20 mevrouw '
Nou No Way!! ik wilde er eruit!!! Na even 'bakkeleien' kwam er een chagrijnige verpleger die me er van probeerde te overtuigen dat ik toch echt nog een keer 20min die tunnel in zou moeten. En op het moment dat ik dacht : man doe niet zo moeilijk, dan draai je me toch om, lig ik met mijn onderrug in dat ding en met mijn hoofd er buiten', zei hij "weet u wat, ik draai u om, dan ligt u met uw rug in het apparaat maar met uw hoofd er buiten ' (Denk dat ik een carrière switch ga doen)
Conclusie : artrose in de onderrug en een ontsteking in de zenuw ( Tel uit je winst! )
Een spuit tussen mijn ruggenwervels stond op de planning, niet het meest aantrekkelijke om naar uit te kijken maar het idee dat ik daarna misschien wel weer normaal zou kunnen lopen dan weer wel.
De behandeling viel me 1000% mee en de eerste 2-3 weken jubelde ik! indd geen ( of in ieder geval veeeeeeeeeeeeeeeeel minder pijn ) maar zo langzaam aan komt het toch weer terug. Bij lange na nog niet de pijn die ik had, maar spuit 2 staat op de planning. 29 december mag ik weer ! Het schijnt dat spuit 2 beter zal werken ... ben benieuwd!!
