Vroeger was alles anders

Roken ...... gelukkig ben ik er nooit aan begonnen!

Tegenwoordig is alles anders, vroeger werd de ene sigaret met de ander aangestoken. Op feestjes stonden de sigaretten op tafel en zag de kamer blauw van de rook. Zelfs de docenten stonden voor in de klas te roken tijdens de lessen. Zaten we achterin de auto met het raampje open, stak onze moeder een sigaret op. 

Ik kan me niet anders heugen als dat mam rookte. Wakker worden en dan als eerste een sigaret op steken, voor het naar bed gaan het laatste sigaretje. 

Honderden keren is ze gestopt en 101 keren weer gestart ....

Tot .........

9 weken geleden belde ma mij op dat ze niet op haar linker been kon staan, lang verhaal kort: 

Naar het ziekenhuis, spoedeisende hulp en bij toeval, omdat ze een foto maakten van haar rug, werden er uitzaaiingen op haar lever en bijnier ontdekt.

Uitgebreider onderzoek wees uit dat onze moeder een zeer agressieve onbekende longtumor heeft.

Een aantal onderzoeken verder werd ma opgenomen in Utrecht, mam was misselijk, ging spugen en kreeg 'Parkinson'  achtige klachten en binnen 1,5 week na de eerste opname zijn er uitzaaiingen in haar hersenen ontdekt. 

Een week na deze 'ontdekking' zijn ze in Utrecht begonnen met de bestralingen, daarna een gesprek over de voortgang waarbij besloten werd door de artsen dat er verder geen behandeling meer gestart zou worden, omdat ma haar conditie te slecht was en de kans op resultaat nihil.

Nu zijn we 9 weken na de 'eerste '  ontdekking en ligt ma in de hospice en spreekt de dokter van 'weken' 

Het haar van mam is uitgevallen door de bestralingen, mam is verward, kan niet meer lopen en we moeten haar helpen met eten omdat zij, door het trillen van haar handen , ( door de tumoren in haar hoofd ) de lepel/ vork niet meer naar haar mond krijgt zonder dat het eten op haar schoot beland. 
Haar heldere momenten ( vaak in de ochtend als zij wakker is ) worden steeds korter en we zien haar elke dag zieker worden. 

Hoe bizar zo hard als dit gaat! 

En nu .... het enige wat we nog kunnen doen voor haar is het zo comfortabel mogelijk maken en zijn we bijna dag en nacht bij haar.  Wil mam een Bossche bol, krijgt ze een Bossche bol, wil ze paling, krijgt ze paling, wil ze 3 dekens op haar bed erbij , krijgt ze 3 dekens op haar bed erbij... haar schoonheidsspecialiste is bij haar geweest, gewoon doen! , haar nagels worden gelakt, de pedicure ingeschakeld, trek in poffertjes, dan halen we poffertjes ( en we weten van te voren dat er max 4 gegeten worden maar dat maakt niet uit ) 

Ik ben mijn werkgever eeuwig dankbaar dat hij mij alle ruimte geeft waardoor ik elke minuut van de dag bij mam kan zijn samen met mijn lieve broer en de kinderen. 

Emotioneel zijn we helemaal op, maar we gaan door! Alles om haar nog dat eventjes te laten genieten.

Afgelopen week kom ik een parkeerplaats op rijden en zie een moeder ( denk ik ) in een auto met 2 kindjes achterin. Het raampje op een kiertje en moeders met een sigaret voorin de auto .....Het liefst zou ik naar haar toe gelopen zijn en vragen of ze misschien mee zou willen naar de hospice om te laten zien wat er kan gebeuren door die t....g sigaretten ... maar ach ... ook deze mevrouw is waarschijnlijk al 100x gestopt ....

Vroeger was alles anders ...........