Roma is een kruising Cane Corso / Boxer, enorm lief maar net zo'n gekke clown als de Boxers doorgaans zijn.
Zodra er visite komt is Roma helemaal door het dolle, springen, gek doen en gelijk met haar speelgoed aan komen denderen om je uit te dagen voor een potje ' wie houdt het flos-touw-op-maat langer vast .. jij of ik ' ( en dan 3x raden wie er meestal wint ... ) en Stapel Gek op kinderen.
Als Callen of Lola binnen komt weet ze al precies wat er gaat gebeuren. Beide weten ze de koekjespot van Roma te vinden en Roma gaat er dan ook gelijk voor zitten of liggen, net wat de kleintjes willen. En als de koekjes uitgedeeld zijn moet er natuurlijk gespeeld worden.
De kinderen zijn net zo gek op Roma als de grote mensen, er is ( of moet ik nu zeggen 'was' ) 1 maar .... De staart van Roma.
Haar staart was net een zweep, als je die tegen je been of wat dan ook kreeg op het moment dat ze zo doldriest was had je gegarandeerd een blauwe plek. De kleintjes kwamen dan ook altijd binnen met hun handen voor hun gezicht of gedragen door de papa's.
Zo eind december sloeg Roma haar staart zo hard tegen... ( muur deurpost noem maar op) en had Roma een wondje aan haar staart. Omdat het pijn deed ging ze daar natuurlijk aan liggen likken met als gevolg dat het wondje steeds groter werd. Net op het moment dat wij dachten dat het nu toch beter ging sloeg ze haar staart weer tegen de deurpost en nu zo erg dat het bloed letterlijk rond vloog. Lang verhaal kort , de dierenarts gebeld en 2 dagen later moesten we met haar naar de dierenarts zodat er naar gekeken kon worden.
Omdat mevrouw zo maf is en rondspringt als een kangoeroe kreeg ze een narcose ( wat uiteraard langer duurde voor het werkte als bij een 'normale' hond )
De dierenarts besliste dat er een stuk van haar staart af moest omdat het zo niet meer zou genezen. Halverwege haar staart had ze ook een ontsteking dus is de staart net boven de ontsteking verwijderd.
De eerste week taalde ze niet naar het verband, en hadden wij goede hoop dat ze het verband zou laten zitten een week later moest ze terug om het verband te laten wisselen maar de dag ervoor was ze het zat en had ze het er zelf al afgehaald. Wij naar de dierenarts en werd er ( onder luid protest in de vorm van springen en gek doen ) een nieuw geel verband om het stompje gedraaid. Vanaf dat moment was ze ons 'maiskolfje ' !
Maar ... uiteraard ... de volgende ochtend lag ook dit verband er weer af. Overleg de de dierenarts en besloten dat er een 'honing' zalf op de nog iets open staande wond te smeren. Volgens 'kenners' echt een wondermiddel en dat blijkt!
Nu 3 weken later gaat het erg goed, ziet het stuk staart er heel mooi uit en 'kwispelen' gaat haar weer prima af! Gaan donderdag avond de hechtingen eruit ( zal nog wat kunst en vliegwerk opleveren ) en heeft zij geen pijn meer. ( bijkomstig voordeel: wij geen blauwe plekken meer :-) )
Ik ben echt niet voor het amputeren van staarten ( of oren ) maar in dit geval was het de beste oplossing is wel gebleken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten