Na een paar dagen kwamen we in gesprek en een van ons beider ergernis was de BBQ van het werk waar we naar toe 'moesten'
Bijna tegelijk zeiden we : pff voor mij hoeft dat niet, ik ben hier om te werken en niet om vriendjes te maken.
Hoe ironisch dat juist wij vriendinnen werden.
Zo verschillend als wij zijn, zo hecht werd/ is onze vriendschap. We hoeven elkaar niet elke dag te zien maar als we elkaar zien is het goed.
Uiteraard zagen we elkaar wel elke dag op het werk, tot jij naar een andere locatie ging.
Ik zwoor dat ik nooit op die locatie zou gaan werken omdat ik het daar te massaal vind, maar goed ... nog geen jaar erna volgde ik je toch.
Regelmatig onder werktijd een apje naar elkaar : waar zit je? samen koffie?
Ook buiten het werk om ..
Samen gingen we er op uit, stappen en de boel op stelten zetten, naar Ikea, samen ergens eten of bij een van ons thuis koken en vooral veel kletsen. Kletsen op en over het werk, zo veel verschillen, 9 van de 10 x als ik een collega leuk vond/ vind , vind jij er niets aan en andersom, leerlingen die ik al 10x geschorst had kregen van jou nog een 11e kans .Je was er toen ik beviel van Indy, en in de moeilijke tijd er na was je onze steun. Toen ik ging trouwen was jij er om mij te helpen met de jurk en alles wat een bruid 'overkomt' op zo'n dag , elke keer als ik ging verhuizen ( en dat was nog wel eens ) stond je er met een kwast en liep je mee te sjouwen en toen ik uit eindelijk weer ging scheiden was jij een van de eerste die het wist en een van de schouders die helemaal doorweekt was van mijn tranen, ... steeds was jij er voor mij en de kinderen.
2jr geleden ... moe moe moe .. maar ja werk/ huis/ man/ kind ... tot die vernietigende zondag. Geen puf meer om op te staan, naar het ziekenhuis gebracht en de vreselijk uitslag van de testen ... Alvleesklierkanker. BAM!!
Opname in het ziekenhuis, hals over kop getrouwd in het ziekenhuis, Aan mij de (grote) eer om een van jouw getuigen te zijn! , geopereerd, heel veel pijn en ellende erna maar blijven vechten ... Dat is zo kenmerkend voor jou!Je werd schoon verklaard! Yeah ... vorig jaar opnieuw 'getrouwd' met je grote liefde Ron.
Feest bij jullie in de tuin waar ik bij betrokken werd en de eer kreeg om mee te organiseren!
Alles ging weer goed, er werden plannen gesmeed om een huis te verbouwen, jullie gingen op vakantie met een 'camper' , op vakantie naar Amerika waar Koen, jouw zoon, was gaan wonen enz enz .
Vlak voor de vakantie ... toch weer wat pijn, minder energie .. toch maar weer een scan ...
Nee het is niets riepen wij tegen elkaar, tuurlijk niet, 'gewoon' een pijntje en gingen naar Ikea om keuken ideeën op te doen voor het te verbouwen huis van Ron en jou .. volgende week naar Hoek van Holland? yup doen we ... gezellig!
Een paar dagen erna ... de dag van de uitslag .. 14.30 in het ziekenhuis zijn en om 16.30 had je me nog niet gebeld of ge-apt ... ergens weet je het op zo'n moment maar denk je : die is aan het vieren dat er niets aan de hand is ... apje : kan ik je bellen? en dan krijg je het definitieve telefoontje: het is niet goed ... het is helemaal niet goed Wies ... ze kunnen niets meer!
Nee nee nee nee! dit kan niet dit is niet waar, ze hebben de verkeerde uitslag onder handen ! maar nee ... dit was het antwoord en de uitslag na de onderzoeken.
Janken! ongeloof, boosheid, verslagenheid ... Tuurlijk ' wisten we het ' maar hey je wilt het niet geloven dus ik bleef ontkennen!
En nu ... zo sterk als je bent, jij bent rustig, moedig, bijna eng!! en hebt de regie nog altijd in handen, alles is al geregeld van een stukje tekst tot aan de muziek en kaarten. ( ook zo jij!)
En ik ... ik kan het nog niet bevatten, wil het nog niet bevatten, niet meer samen koffie drinken, kletsen, lachen, huilen .. het idee dat je er straks .... Nee ik wil er nog niet aan denken maar weet dat het niet lang meer zal duren . Voor nu probeer ik nog van jouw optimisme, eerlijkheid, openheid en verstandige opmerkingen ( jij bent de verstandige van ons 2 ! dat is wel duidelijk geworden ! ) te leren, bij jou langs gaan, ff bijkletsen maar we zien je achteruit gaan. De pijn word erger ( morfine kan je niet kan verdragen weer aan de kant gegooid ) je wordt steeds magerder ( kan me nog een tijd herinneren dat je zei: ik ga mee naar de sportschool er moeten wat kilo's af en na 2x haakte je af omdat ' het toch niets voor jou was ' ) en toch blijft je 'vrolijk' en blijf je lachen als ik weer eens iets onzinnigs zeg.
Lieverd ik wil je bedanken, nu je het nog kan lezen nu ik je het nog kan vertellen, voor alles!
Onze vriendschap, onze lach- en huil momenten, onze ' ik vertel alleen jou wat ik voel momenten' , onze ... oke oke vooral mijn ' ik ben weer eens verliefd' momenten, onze eet, uitgaan, gek doen en serieuze momenten. Alle keren dat we hebben gelachen en gehuild.... ik weet niet wat ik zonder jou moet!!!
Lieverd ik hoop zo dat je er nog een hele poos bent maar we zien dat het steeds zwaarder aan t worden is voor je.
Hou van je meis!! Voor altijd nu en hierna, mijn lieve vriendin!
Xxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten