Pesten

Pesten .. een paar maanden geleden heb ik een blog geschreven over het pest probleem bij Ryan op school. Gelukkig is dat helemaal opgelost. Niks geweld met geweld oplossen, gewoon de koe ( in dit geval die jongeren) bij de hoorns pakken, politie en de juiste mensen in schakelen en het pesten is over. Ryan gaat weer met plezier ( voor zover hij school leuk vind ) naar school en ‘ de heren pesters ’  zeggen hem gewoon gedag als ze elkaar tegen komen.

In hetzelfde blog vertelde ik al iets over mijn ‘ gepeste ‘verleden. Hoe toevallig is het dat ik onlangs een uitnodiging kreeg om een reünie van de bewuste school bij te wonen.
Gelijk was ik weer terug naar de tijd dat ik een jaar een of 9-12 was.

Op de lagere school , in de klas had je , zoals in elke klas denk ik ,  ‘ het populaire’  groepje meiden en jongens en het groepje of de enkeling die daar niet bij hoorde.

Ik behoorde zeer zeker tot de laatste categorie. In die tijd was ik al een ‘ dikkertje ‘  en had het ongeluk dat ik op een gegeven moment ook nog een bril kreeg. In die tijd had je echt geen leuke, kleine modellen … de meeste brillen waren de grotere modellen of te wel ‘ de uilenbrillen’

In de klassen hoorde ik eigenlijk nergens bij, je probeerde mee te spelen in de pauze maar werd al snel buiten gesloten, werd niet uitgenodigd op feestjes, werd met gym altijd als laatste ‘ omdat het dan moest’ bij een groepje ‘ gekozen’, omdat ik dik was werd er bij voorbaat al besloten dat ik stonk en werd ik uitgescholden , elke dag weer als ik uit school naar huis liep.
Vaak werd ik dan ‘ achtervolgd ‘  , geduwd, m'n spullen / tas werden afgepakt, fietssleutel in de zandbak verstopt, schoenen in de sloot enz enz

Het ergste wat ik me kan herinneren is dat ik tegen de grond gewerkt werd en een paar jongens in mijn buik hebben staan stampen ‘ om het vet weg te trappen ‘  waarna de voet afdrukken in mijn maag stonden.
De docenten ‘ konden niets doen ‘  of deden niets want of ze hadden het niet gezien of het was nu eenmaal niet op het schoolplein gebeurt. Mijn ouders zijn meerdere malen naar school gegaan of naar de bewuste ouders maar kregen dan te horen ‘ dat het nu eenmaal kinderen waren’  

In de 1^e klas van het voorgezet onderwijs was ik ook altijd nog het buitenbeentje maar in de 2^e heb ik een van de pesters een gebroken neus geslagen en was het voorgoed over. ( had ik veel eerder moeten doen maar ja )

Dit alles heeft er wel voor gezorgd dat ik nu niet echt zeker ben …. Ja ik heb een grote mond en ik ben zeer zeker niet meer het muurbloempje wat ik vroeger was maar dat ik me nu zo lekker voel als ik in een vreemde omgeving ben ….

Als ik op mijn werk ( hoe ironisch ik werk op een school ) door de kantine loop kijk ik vooral naar de grond zodat ik geen lachende gezichten hoef te zien ( gaat vast over mij )
Als ik langs een groep mensen/ leerlingen moet loop ik liever een blok om
Als ik op kantoor kom en mijn collega’s beginnen op dat moment te lachen denk ik altijd dat het over mij gaat (terwijl ik weet dat het niet zo is)
Als ik bij een van mijn bazen het kantoor op moet en er zit iemand bij dan wacht ik liever dan dat ik naar binnen loop
En zo kan ik nog veel meer momenten opnoemen die ik aan het pesten over gehouden heb.

Die reünie ……. Aan de ene kant denk ik , ik ga … zal ze laten zien wat er van mij geworden is, een goeie moeder van 4 prachtige kinderen met een super baan, nu 60kg afgevallen en beter in mijn vel dan ooit …
Aan de andere kant zit ik niet te wachten op een klas met mensen die mij vroeger beoordeelden op mijn uiterlijk. Oké we waren kinderen in die tijd,  maar als hun ouders in die tijd hadden ingegrepen
 ( zoals ik nu deed bij Ryan )  zou het voor mij misschien allemaal heel anders gegaan zijn. 

Mijn kinderen zullen nooit en te nimmer iemand beoordelen op uiterlijk of afkomst , daar zorg ik wel voor, want er is geen kind wat het verdient om zo onzeker te worden omdat andere kinderen vinden dat je ‘ niet  bij het plaatje hoort ‘  waar er volgens velen aan voldaan moet worden.